Αστική ευθύνη ξενοδοχείου: πισίνα, μπαλκόνι, φαγητό

Με μια ματιά

Η ουσία

Οι τρεις ζημιές που στέλνουν ελληνικά ξενοδοχεία στο δικαστήριο είναι πάντα οι ίδιες: κάποιος έπαθε κάτι στην πισίνα, κάποιος έπεσε από ύψος, ή κάποιος αρρώστησε από το φαγητό. Και στις τρεις, το ποσό δεν το ορίζετε εσείς και δεν έχει φυσικό ταβάνι. Η βασική γενική και εργοδοτική αστική ευθύνη ξεκινά από 69,32 ευρώ τον χρόνο για έως τρία άτομα προσωπικό στην κατηγορία κινδύνου Α και φτάνει τα 122,61 στη Γ, με 8,47 ευρώ ανά επιπλέον άτομο, και πάνω σε αυτή χτίζονται οι ειδικές γραμμές. Αυτός ο οδηγός είναι για όποιον έχει ξενοδοχείο, ενοικιαζόμενα, βίλες ή κάμπινγκ, από δέκα δωμάτια μέχρι εκατό, και θέλει να ξέρει ποια ακριβώς γραμμή τον καλύπτει όταν χτυπήσει το τηλέφωνο.

Τι ακριβώς είναι η αστική ευθύνη ξενοδοχείου

Είναι η υποχρέωσή σας να αποζημιώσετε κάποιον για ζημιά που υπέστη μέσα στον χώρο σας ή από τη δραστηριότητά σας, επειδή εσείς ή οι άνθρωποί σας παραλείψατε κάτι. Δεν είναι φιλανθρωπία και δεν είναι αυτόματη: χρειάζεται να υπάρχει πταίσμα, δηλαδή κάτι που έπρεπε να είχε γίνει και δεν έγινε.

Η δουλειά σας όμως έχει μια ιδιαιτερότητα. Ο πελάτης δεν είναι περαστικός. Είναι φιλοξενούμενος που πληρώνει, και ο νόμος αναγνωρίζει ότι ο ξενοδόχος έχει αυξημένη υποχρέωση πρόνοιας για την ασφάλεια όσων φιλοξενεί. Πρακτικά, στο δικαστήριο, η ισορροπία γέρνει ευκολότερα εναντίον σας από ό,τι σε άλλες επιχειρήσεις.

Το συμβόλαιο πληρώνει τρία πράγματα, και τα τρία μετράνε. Την αποζημίωση στον παθόντα. Τα δικαστικά έξοδα και τις αμοιβές δικηγόρων, που σε μια πολυετή υπόθεση είναι δεκάδες χιλιάδες. Και την άμυνά σας ακόμα και σε αβάσιμη απαίτηση, που είναι πιο συχνή από όσο φαντάζεστε σε τουριστικές επιχειρήσεις με ξένους πελάτες.

Δύο βασικές λέξεις να προσέξετε στον πίνακα. «Ανά περιστατικό» είναι το μέγιστο για ένα γεγονός. «Ετησίως» είναι το μέγιστο για όλη τη χρονιά μαζί. Ένα συμβάν με πέντε ανθρώπους καταναλώνει και τα δύο.

Η πισίνα

Η πισίνα είναι, μακράν, ο κίνδυνος με τη μεγαλύτερη πιθανή ζημιά σε ολόκληρη την επιχείρησή σας. Δεν είναι ο πιο συχνός. Είναι ο πιο ακριβός, γιατί το θύμα είναι συχνά παιδί και γιατί το αποτέλεσμα είναι συχνά μόνιμο.

Τα περιστατικά που βλέπουν οι εταιρείες είναι τέσσερα. Πνιγμός ή παρά λίγο πνιγμός, συνήθως παιδιού, συνήθως χωρίς επιτήρηση. Ολίσθηση στο υγρό περιθώριο. Χτύπημα από βουτιά σε ρηχό σημείο χωρίς σήμανση βάθους. Και το λιγότερο γνωστό, η εγκαύματα ή ερεθισμοί από κακή διαχείριση χημικών, όταν η δόση χλωρίου είναι λάθος.

Η εταιρεία δεν σας ζητά να κάνετε το αδύνατο. Σας ζητά τα προβλεπόμενα, και τα ελέγχει μετά το συμβάν. Σήμανση βάθους σε δύο γλώσσες, ορατή από κάθε πλευρά. Κανονισμός λειτουργίας αναρτημένος. Ώρες λειτουργίας και σαφής ένδειξη ότι εκτός αυτών η πισίνα είναι κλειστή. Περίφραξη ή εμπόδιο πρόσβασης εκεί όπου απαιτείται, ιδίως για παιδιά. Σωστική ράβδος και σωσίβιο. Και το ημερολόγιο μετρήσεων χλωρίου και οξύτητας, συμπληρωμένο κάθε μέρα.

Αυτό το τελευταίο είναι το πιο παραμελημένο και το πιο χρήσιμο. Ένα ημερολόγιο με καθημερινές υπογεγραμμένες μετρήσεις είναι η απόδειξη ότι λειτουργείτε σωστά, και έχει σώσει περισσότερους ξενοδόχους από κάθε άλλο χαρτί.

Αν το κατάλυμά σας υποχρεούται σε ναυαγοσώστη με βάση το μέγεθος και την κατηγορία του, μην το διαπραγματεύεστε. Η απουσία του είναι το πρώτο που θα καταγραφεί.

Το μπαλκόνι, η σκάλα και το ύψος

Η πτώση είναι το πιο συχνό σοβαρό ατύχημα σε κατάλυμα, και τα ελληνικά κτίρια έχουν ένα διαρθρωτικό πρόβλημα: πολλά χτίστηκαν με άλλα πρότυπα και τα κιγκλιδώματα είναι χαμηλά.

Τρία σημεία κρίνουν την υπόθεση. Το ύψος του κιγκλιδώματος, που πρέπει να πληροί τον κανονισμό που ίσχυε ή που ισχύει μετά από ανακαίνιση. Το κενό ανάμεσα στα κάγκελα, που πρέπει να μην περνάει το κεφάλι παιδιού. Και η κατάσταση, δηλαδή αν είναι σταθερό ή αν σκούριασε στη βάση του.

Στα καταλύματα με πολλές οικογένειες, το σοβαρότερο πρόβλημα δεν είναι το κάγκελο. Είναι το τι υπάρχει μπροστά του. Ένα τραπεζάκι, μια καρέκλα ή μια ξαπλώστρα κολλητά στο κιγκλίδωμα μετατρέπει ένα ασφαλές μπαλκόνι σε σκαλοπάτι. Βάλτε τα έπιπλα μακριά και γράψτε το στον κανονισμό του δωματίου.

Οι σκάλες, τα σκαλοπάτια χωρίς αντιολισθητικό, τα μαρμάρινα δάπεδα στην είσοδο όταν βρέχει, και ο φωτισμός σε εξωτερικά μονοπάτια είναι η δεύτερη οικογένεια περιστατικών. Εδώ η άμυνά σας είναι η τεκμηρίωση: πινακίδες προσοχή βρεγμένο δάπεδο, αντιολισθητικές ταινίες, φωτισμός που ελέγχεται και καταγράφεται.

Και ένα που ξεχνούν όλοι: ο ανελκυστήρας. Το πιστοποιητικό περιοδικού ελέγχου σε ισχύ και η σύμβαση συντήρησης είναι προϋπόθεση σε αρκετά συμβόλαια. Χωρίς αυτά, ένα ατύχημα σε ανελκυστήρα είναι ακάλυπτο.

Το φαγητό

Αν σερβίρετε οτιδήποτε, ακόμα και μόνο πρωινό, υπάρχει κίνδυνος τροφικής δηλητηρίασης, και αυτός ο κίνδυνος έχει μια ιδιαιτερότητα: δεν χτυπάει έναν άνθρωπο. Χτυπάει είκοσι, την ίδια μέρα, και το επόμενο πρωί έχετε δημοσιότητα.

Η κάλυψη λέγεται ευθύνη από προϊόντα και τροφική δηλητηρίαση και είναι ξεχωριστή γραμμή. Δεν περιλαμβάνεται αυτόματα στη γενική αστική ευθύνη, και είναι από τις πρώτες που πρέπει να ζητήσετε ονομαστικά.

Ελέγξτε τρία πράγματα. Πρώτο, αν καλύπτει τη μαζική περίπτωση ως ένα περιστατικό ή ως πολλά, γιατί αυτό αλλάζει ποιο όριο εφαρμόζεται. Δεύτερο, αν καλύπτει και τα έξοδα διακοπής λειτουργίας αν σας κλείσει η υγειονομική υπηρεσία. Τρίτο, αν εξαιρεί προϊόντα που δεν παρασκευάζετε εσείς, γιατί τότε μια ζημιά από προμηθευτή μπορεί να μείνει ακάλυπτη.

Η καλύτερή σας άμυνα εδώ δεν είναι το συμβόλαιο. Είναι ο φάκελος αυτοελέγχου: θερμοκρασίες ψυγείων καταγεγραμμένες, δείγματα φαγητού φυλαγμένα για τις προβλεπόμενες ημέρες, τιμολόγια προμηθευτών, πιστοποιητικά υγείας προσωπικού, εκπαίδευση στην υγιεινή. Αυτά τα ζητάει και η υγειονομική υπηρεσία και ο πραγματογνώμονας, και με αυτά μετατοπίζεται η ευθύνη προς τον προμηθευτή όταν πράγματι εκείνος φταίει.

Οι δραστηριότητες που οργανώνετε

Εδώ βρίσκεται το μεγαλύτερο κενό σε ελληνικά συμβόλαια καταλυμάτων, και είναι κενό που δημιουργήθηκε επειδή η δουλειά άλλαξε και τα συμβόλαια δεν ακολούθησαν.

Ένα σύγχρονο κατάλυμα προσφέρει ποδήλατα, εκδρομές, μαθήματα μαγειρικής, γιόγκα στο ηλιοβασίλεμα, καγιάκ, παιδότοπο, μεταφορά από το αεροδρόμιο με δικό του όχημα, ζώα σε φάρμα, ή απλώς μια βάρκα δεμένη στο μουράγιο.

Καμία γενική αστική ευθύνη δεν τα καλύπτει αυτόματα. Πολλές τα εξαιρούν ρητά, με φράσεις όπως «εξαιρούνται αθλητικές και θαλάσσιες δραστηριότητες». Ζητήστε ονομαστική αναφορά για κάθε μία, με το δικό της όριο.

Αν τη δραστηριότητα την τρέχει τρίτος, όπως συχνά συμβαίνει με τα θαλάσσια σπορ, ζητήστε δύο πράγματα: αντίγραφο του δικού του ασφαλιστηρίου και μια σύμβαση που λέει ότι εκείνος φέρει την ευθύνη. Και προσέξτε: αν ο πελάτης πλήρωσε σε εσάς, θα στραφεί πρώτα σε εσάς, ό,τι και αν λέει η σύμβασή σας με τον τρίτο.

Το όχημα μεταφοράς είναι ξεχωριστή περίπτωση. Θέλει ασφάλιση οχήματος με τη σωστή χρήση, όχι ιδιωτική. Αν μεταφέρετε πελάτες με μίνι βαν που είναι δηλωμένο ως ιδιωτικής χρήσης, βρίσκεστε εκτεθειμένοι.

Τα πράγματα των πελατών

Η ευθύνη του ξενοδόχου για τα αντικείμενα των πελατών είναι παλιά υπόθεση του αστικού δικαίου και υπάρχει ανεξάρτητα από το τι πιστεύετε.

Στα συμβόλαια εμφανίζεται ως χωριστή κάλυψη, με δύο όρια. Ένα μικρό ανά πελάτη για ό,τι βρίσκεται στο δωμάτιο, συνήθως μερικές εκατοντάδες ευρώ. Και ένα μεγαλύτερο για ό,τι παραδόθηκε προς φύλαξη στην υποδοχή ή σε χρηματοκιβώτιο.

Μετρητά, κοσμήματα και τιμαλφή εξαιρούνται ή περιορίζονται δραστικά παντού. Γι αυτό υπάρχει η πινακίδα στην υποδοχή: ενημερώνει τον πελάτη ότι για πολύτιμα αντικείμενα υπάρχει χρηματοκιβώτιο, και αυτή η ενημέρωση μετράει νομικά.

Το χρηματοκιβώτιο στο δωμάτιο είναι διαφορετικό από το χρηματοκιβώτιο της υποδοχής, και οι περισσότεροι πελάτες δεν το ξέρουν. Ό,τι μπαίνει στο πρώτο παραμένει στην ευθύνη του πελάτη σε μεγάλο βαθμό. Ό,τι παραδίδεται στο δεύτερο, με απόδειξη, μπαίνει στη δική σας.

Τι δεν καλύπτεται ποτέ

Η φθορά και η κακή συντήρηση της ίδιας της περιουσίας σας. Αυτό είναι θέμα του συμβολαίου περιουσίας και, ακόμα και εκεί, η φθορά δεν είναι ζημιά.

Οι συμβατικές διαφορές με πελάτες. Το δωμάτιο δεν ήταν όπως στη φωτογραφία, η κράτηση χάθηκε, η θέα ήταν άλλη. Αυτά δεν είναι αστική ευθύνη, είναι εμπορικός κίνδυνος.

Οι πρόστιμα και οι κυρώσεις από αρχές. Κανένα ασφαλιστήριο δεν πληρώνει διοικητικό πρόστιμο.

Η ζημιά που προκλήθηκε από δόλο ή βαριά αμέλεια, με βάση το άρθρο 25 του νόμου 2496/1997. Και εδώ είναι που πρέπει να είστε ειλικρινείς με τον εαυτό σας: ένα κάγκελο που ξέρατε ότι κουνιόταν, μια πισίνα χωρίς σήμανση βάθους, μια κουζίνα χωρίς φάκελο αυτοελέγχου. Αυτά δεν είναι ατυχήματα. Είναι παραλείψεις με ημερομηνία.

Η εργοδοτική ευθύνη, δίπλα και χωριστά

Το προσωπικό ενός καταλύματος τραυματίζεται συχνότερα από τους πελάτες. Καμαριέρες με προβλήματα μέσης, μάγειρες με εγκαύματα και κοψίματα, συντηρητές που πέφτουν από σκάλα, λαντζέρηδες σε βρεγμένο δάπεδο.

Η εργοδοτική αστική ευθύνη καλύπτει τις απαιτήσεις τους εναντίον σας, πέρα από όσα δίνει ο ασφαλιστικός φορέας. Τιμολογείται μαζί με τη γενική, ανά άτομο, και είναι πολύ φθηνή.

Στην εποχική λειτουργία, δηλώστε τον μέγιστο αριθμό εργαζομένων στην αιχμή, όχι τον μέσο όρο του έτους. Ένα κατάλυμα που δουλεύει πέντε μήνες με είκοσι άτομα δηλώνει είκοσι. Η διαφορά κόστους είναι δεκαεπτά φορές το 8,47, δηλαδή 144 ευρώ.

Τι κάνετε τη στιγμή του συμβάντος

Η πρώτη ώρα καθορίζει αν θα πληρώσει η ασφάλεια και πόσο. Έχετε λοιπόν ένα γραπτό πρωτόκολλο και το ξέρουν όλοι στη ρεσεψιόν, όχι μόνο εσείς.

Πρώτο, φροντίδα του ανθρώπου. Κλήση ασθενοφόρου όπου χρειάζεται, χωρίς υπολογισμούς. Ένα κατάλυμα που καθυστέρησε την κλήση για να μην γίνει θόρυβος χάνει και την υπόθεση και τη φήμη του.

Δεύτερο, καταγραφή. Ώρα, τόπος, τι συνέβη, ποιοι ήταν παρόντες. Ονόματα και στοιχεία μαρτύρων, ιδίως άλλων πελατών που φεύγουν σε δύο μέρες και δεν θα τους ξαναβρείτε ποτέ.

Τρίτο, φωτογραφίες του σημείου αμέσως, πριν καθαριστεί ή επισκευαστεί οτιδήποτε. Και μετά, αν χρειάζεται, ασφάλιση του σημείου ώστε να μην επαναληφθεί.

Τέταρτο, ενημέρωση της ασφαλιστικής την ίδια μέρα, ακόμα και αν ο πελάτης λέει ότι είναι καλά. Οι μισές απαιτήσεις έρχονται εβδομάδες αργότερα, από δικηγόρο, και τότε η καθυστερημένη δήλωση είναι πρόβλημα.

Και ένα που κοστίζει: μην αναλάβετε ευθύνη γραπτά ή προφορικά, και μην προσφέρετε αποζημίωση μόνοι σας. Είναι ανθρώπινο και το κάνουν πολλοί. Ακυρώνει όμως τη θέση της εταιρείας σας και, σε αρκετά συμβόλαια, παραβιάζει ρητό όρο.

Τι λέει ο νόμος

Τι δείχνουν τα τιμολόγια

Ένα παράδειγμα

Ένα δεύτερο παράδειγμα, με το φαγητό

Η Αγγελική έχει είκοσι δύο ενοικιαζόμενα στη Νεάπολη Λακωνίας, με μπουφέ πρωινού και οκτώ άτομα προσωπικό στην αιχμή. Είναι στην κατηγορία Γ, γιατί η κουζίνα έχει υγραέριο και υπάρχει μεγάλη ξύλινη πέργκολα.

Η γενική και εργοδοτική ευθύνη είναι 122,61 ευρώ για τα τρία άτομα συν πέντε φορές 8,47, δηλαδή 165 ευρώ. Είχε προσθέσει τροφική δηλητηρίαση με όριο 150.000 ευρώ ανά περιστατικό, 210 ευρώ τον χρόνο.

Τον Αύγουστο, δεκαεννιά πελάτες παρουσιάζουν συμπτώματα μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες. Η υγειονομική υπηρεσία κάνει έλεγχο. Ο φάκελος αυτοελέγχου είναι πλήρης, τα δείγματα φαγητού φυλαγμένα, και η εξέταση δείχνει ότι το πρόβλημα ήρθε από παρτίδα προμηθευτή.

Η ασφάλεια πληρώνει τις ιατρικές δαπάνες και τις αποζημιώσεις των πελατών, συνολικά 26.000 ευρώ, και μετά στρέφεται κατά του προμηθευτή. Δεν πληρώνει το πρόστιμο της υγειονομικής, ούτε τις ακυρώσεις των επόμενων ημερών, γιατί η Αγγελική δεν είχε πάρει κάλυψη διακοπής εργασιών από υγειονομική αιτία. Οι ακυρώσεις της κόστισαν 14.000 ευρώ.

Το δίδαγμα είναι διπλό. Ο φάκελος αυτοελέγχου έσωσε την υπόθεση. Η γραμμή που έλειπε κόστισε περισσότερο από όσα πλήρωσε σε ασφάλιστρα δέκα χρόνια.

Τι ζητούν τα τουριστικά γραφεία και οι πλατφόρμες

Ακόμα και αν κανένας νόμος δεν σας επιβάλλει γενική αστική ευθύνη, η αγορά σας την επιβάλλει.

Κάθε συμβόλαιο allotment με τουριστικό γραφείο έχει όρο που ζητά ασφαλιστήριο αστικής ευθύνης με ελάχιστο όριο, και συχνά ζητά να αναφέρεται το γραφείο ως πρόσθετος ασφαλιζόμενος. Διαβάστε αυτό το σημείο πριν υπογράψετε, γιατί μερικά ζητούν όρια πολύ μεγαλύτερα από όσα έχετε.

Οι μεγάλες πλατφόρμες κρατήσεων δεν ζητούν πάντα ασφαλιστήριο, αλλά οι όροι τους σας φορτώνουν την ευθύνη απέναντι στον επισκέπτη, και οι δικές τους προστασίες είναι περιορισμένες και δεν αφορούν σωματικές βλάβες.

Ζητήστε από τον ασφαλιστή σας ένα πιστοποιητικό ασφάλισης, δηλαδή μια σελίδα που δείχνει καλύψεις, όρια και διάρκεια, στα ελληνικά και στα αγγλικά. Το χρειάζεστε κάθε χρόνο, το ζητούν όλοι, και είναι πιο βολικό από το να στέλνετε ολόκληρο το συμβόλαιο.

Τα λάθη που κοστίζουν

Συχνές ερωτήσεις

Πόσο κοστίζει η αστική ευθύνη ενός μικρού καταλύματος;

Η βασική γενική και εργοδοτική αστική ευθύνη για έως τρία άτομα προσωπικό κοστίζει 69,32 ευρώ τον χρόνο στην κατηγορία κινδύνου Α, 91,45 στη Β και 122,61 στη Γ, με 8,47 ευρώ ανά επιπλέον άτομο. Η πισίνα και το εστιατόριο τιμολογούνται χωριστά και ανεβάζουν το ποσό.

Χρειάζεται ναυαγοσώστης σε πισίνα ξενοδοχείου;

Εξαρτάται από το μέγεθος και την κατηγορία του καταλύματος, και το ορίζει η νομοθεσία για τις κολυμβητικές δεξαμενές. Για την ασφάλεια όμως, ο όρος είναι απλός: αν το συμβόλαιο ζητά επιτήρηση ή σήμανση και εσείς δεν την έχετε, η εταιρεία έχει λόγο να μειώσει ή να αρνηθεί.

Ποιο όριο αστικής ευθύνης είναι λογικό για ξενοδοχείο;

Για κατάλυμα με πισίνα και εστίαση, τα λογικά όρια ξεκινούν από 500.000 ευρώ ανά περιστατικό και 1.000.000 ευρώ ετησίως, με υποόριο ανά άτομο τουλάχιστον 150.000. Ένας θάνατος ή μια μόνιμη αναπηρία σε παιδί βγάζει ποσά που δεν χωράνε σε μικρότερο όριο.

Καλύπτεται η τροφική δηλητηρίαση από το εστιατόριο;

Με την κάλυψη ευθύνης από προϊόντα και τροφικής δηλητηρίασης, που είναι ξεχωριστή γραμμή και δεν περιλαμβάνεται πάντα στη γενική. Ζητήστε τη ρητά αν σερβίρετε φαγητό, ακόμα και αν είναι μόνο πρωινό, και δείτε αν καλύπτει και τη μαζική περίπτωση.

Τι γίνεται αν πέσει πελάτης από το μπαλκόνι;

Η υπόθεση κρίνεται στο ύψος του κιγκλιδώματος και στη συντήρηση. Αν το κάγκελο είναι χαμηλότερο από όσα ορίζει ο κανονισμός ή είναι σαθρό, η ευθύνη σας είναι σχεδόν βέβαιη. Η κάλυψη πληρώνει, αλλά αν αποδειχθεί ότι ξέρατε το πρόβλημα και δεν κάνατε τίποτα, η εταιρεία επικαλείται βαριά αμέλεια.

Καλύπτονται τα πράγματα των πελατών;

Με ξεχωριστή κάλυψη ευθύνης ξενοδόχου για αντικείμενα πελατών, με μικρά όρια ανά πελάτη και συνήθως με χωριστό, μεγαλύτερο όριο για ό,τι παραδόθηκε στο χρηματοκιβώτιο της υποδοχής. Μετρητά και κοσμήματα εξαιρούνται ή περιορίζονται δραστικά.

Χρειάζομαι κάλυψη για τις δραστηριότητες που οργανώνω;

Ναι, και είναι το πιο συχνό κενό. Εκδρομές, θαλάσσια σπορ, ενοικίαση ποδηλάτων, μαθήματα γιόγκα, παιδότοπος. Οι περισσότερες γενικές καλύψεις τα εξαιρούν ή τα περιορίζουν. Ζητήστε ονομαστική αναφορά για κάθε δραστηριότητα που προσφέρετε.

Είναι υποχρεωτική η αστική ευθύνη για τουριστικό κατάλυμα;

Η γενική αστική ευθύνη δεν επιβάλλεται ως γενικός κανόνας από τον νόμο για κάθε κατάλυμα, αλλά ζητείται σε ειδικές περιπτώσεις και από αδειοδοτήσεις, από συμβάσεις με τουριστικά γραφεία και από πλατφόρμες κρατήσεων. Πρακτικά, χωρίς αυτήν δεν συνεργάζεστε με κανέναν οργανωμένο πελάτη.

Νομοθεσία που αναφέρεται: ν. 2496/1997 άρ. 3 · ν. 2496/1997 άρ. 25 · ν. 4583/2018

Πηγές

1. ν. 2496/1997 για την ασφαλιστική σύμβαση, 1997
2. Παραδοχές του υπολογισμού μας, δημοσιευμένες ολόκληρες, Σεπτέμβριος 2026
3. Υδρόγειος, Έντυπο Πληροφοριών Ασφαλιστικού Προϊόντος: Μικρές Ξενοδοχειακές Μονάδες και Ενοικιαζόμενα Δωμάτια, IPID

Δημοσιεύτηκε 13 Σεπτεμβρίου 2026. Επόμενος έλεγχος 13 Σεπτεμβρίου 2027.