Solvency II και δείκτης φερεγγυότητας: πώς διαβάζετε το SFCR

Με μια ματιά

Η ουσία

Ρωτάτε «είναι σοβαρή αυτή η εταιρεία;» και η απάντηση που παίρνετε είναι συνήθως μια εντύπωση. Υπάρχει όμως γραπτή απάντηση, δημοσιευμένη, δωρεάν, και υποχρεωτική για κάθε ασφαλιστική στην Ευρώπη. Λέγεται Έκθεση Φερεγγυότητας και Χρηματοοικονομικής Κατάστασης, στα αγγλικά SFCR, και μέσα της υπάρχει ο δείκτης φερεγγυότητας: πόσα κεφάλαια έχει η εταιρεία σε σχέση με όσα της απαιτεί ο νόμος.

Το αρχείο έχει εκατό και πλέον σελίδες και είναι γραμμένο για εποπτικές αρχές, όχι για εσάς. Δεν πειράζει. Χρειάζεστε τρεις σελίδες από αυτές, και σας παίρνει δέκα λεπτά να τις βρείτε.

Αυτή η σελίδα είναι για όποιον σκέφτεται να δώσει ένα ισόβιο συμβόλαιο υγείας ή ένα συνταξιοδοτικό σε μια εταιρεία και θέλει να ξέρει με ποιον δένεται για τριάντα χρόνια. Είναι και για όποιον απλώς θέλει να δει, χωρίς μεσάζοντα, πόσο μεγάλη είναι η εταιρεία που του στέλνει το ειδοποιητήριο.

Τι είναι το Solvency II με απλά λόγια

Πριν το 2016, ο κανόνας για τα κεφάλαια μιας ασφαλιστικής ήταν χοντρικός: ένα ποσοστό πάνω στα ασφάλιστρα ή στις αποζημιώσεις. Δεν ρωτούσε τι είδους κίνδυνο έχεις αναλάβει ούτε πού έχεις βάλει τα λεφτά σου.

Το Solvency II άλλαξε τη λογική. Λέει στην εταιρεία: υπολόγισε όλους τους κινδύνους σου, βάλε τους σε ένα υπόδειγμα, και κράτα τόσα κεφάλαια ώστε, στο χειρότερο σενάριο που συμβαίνει μία φορά στα διακόσια χρόνια, να μπορείς ακόμη να πληρώσεις όσα χρωστάς.

Οι κίνδυνοι που μετράει είναι τέσσερις οικογένειες. Ο ασφαλιστικός, δηλαδή οι αποζημιώσεις να βγουν μεγαλύτερες από όσο υπολόγισες. Ο κίνδυνος αγοράς, δηλαδή οι επενδύσεις σου να χάσουν αξία. Ο πιστωτικός, δηλαδή κάποιος που σου χρωστάει να μην πληρώσει, από τον αντασφαλιστή μέχρι την τράπεζα. Και ο λειτουργικός, δηλαδή λάθη, απάτες, βλάβες συστημάτων.

Στην Ελλάδα το πλαίσιο μπήκε με τον ν. 4364/2016, και επόπτης είναι η Τράπεζα της Ελλάδος. Μαζί με τα κεφάλαια ήρθε και η υποχρέωση δημοσίευσης, και εκεί ακριβώς κερδίζει ο καταναλωτής. Σε μια αγορά όπου κανένα τιμολόγιο δεν δημοσιεύεται, αυτή η έκθεση είναι το μόνο σημείο όπου μια εταιρεία λέει δημόσια και επίσημα τα νούμερά της.

Τα δύο όρια που πρέπει να ξέρετε

Το σύστημα έχει δύο κατώφλια, και συγχέονται συνεχώς.

Η κεφαλαιακή απαίτηση φερεγγυότητας. Είναι το κανονικό όριο, υπολογισμένο από το υπόδειγμα κινδύνων. Πάνω από αυτό, η εταιρεία δουλεύει ελεύθερα. Κάτω από αυτό, δεν κλείνει και δεν σταματάει να πληρώνει. Υποβάλλει σχέδιο ανάκαμψης στην εποπτεία και έχει προθεσμία να μαζέψει κεφάλαια, να μειώσει κίνδυνο ή να αγοράσει περισσότερη αντασφάλιση.

Η ελάχιστη κεφαλαιακή απαίτηση. Είναι το κόκκινο όριο, αρκετά χαμηλότερα. Αν πέσει κάτω από αυτό, η παρέμβαση είναι άμεση και μπορεί να φτάσει μέχρι την ανάκληση της άδειας.

Ο δείκτης που βλέπετε ως «δείκτης φερεγγυότητας» είναι ο πρώτος: επιλέξιμα ίδια κεφάλαια διά κεφαλαιακή απαίτηση φερεγγυότητας. Ένα παράδειγμα με στρογγυλά νούμερα. Εταιρεία με επιλέξιμα κεφάλαια 90 εκατομμύρια και απαίτηση 50 εκατομμύρια έχει δείκτη 180%. Σημαίνει ότι έχει σχεδόν διπλάσια από όσα της ζητάει ο κανόνας.

Δύο πράγματα που δεν λέει ο δείκτης. Πρώτο, δεν είναι βαθμός ποιότητας εξυπηρέτησης. Μια εταιρεία με πολύ υψηλό δείκτη μπορεί να σας ταλαιπωρεί στη ζημιά. Δεύτερο, ένας πολύ υψηλός δείκτης δεν είναι πάντα επαινετός από επενδυτική σκοπιά, γιατί σημαίνει κεφάλαια που κάθονται. Εσάς πάντως, ως ασφαλισμένο, ο υψηλός δείκτης σας συμφέρει.

Πώς είναι χτισμένη η έκθεση

Όλες οι εκθέσεις έχουν την ίδια δομή, γιατί την ορίζει ο κανονισμός. Πέντε κεφάλαια με γράμματα, και ένα παράρτημα με πίνακες.

Α. Δραστηριότητα και επιδόσεις. Ποια είναι η εταιρεία, ποιος την ελέγχει, σε ποιους κλάδους γράφει, πόσα ασφάλιστρα έγραψε και τι απέδωσαν οι επενδύσεις της. Το πιο ευανάγνωστο κεφάλαιο.

Β. Σύστημα διακυβέρνησης. Ποιος αποφασίζει, πώς αμείβεται, ποιες είναι οι λειτουργίες διαχείρισης κινδύνων, κανονιστικής συμμόρφωσης, εσωτερικού ελέγχου και η αναλογιστική λειτουργία. Διαβάζεται διαγώνια, εκτός αν ψάχνετε κάτι συγκεκριμένο.

Γ. Προφίλ κινδύνου. Εδώ η εταιρεία λέει τι τη φοβίζει: συγκέντρωση σε έναν κλάδο, σεισμικός κίνδυνος, έκθεση σε ομόλογα, εξάρτηση από λίγους αντασφαλιστές. Είναι το πιο διδακτικό κεφάλαιο αν θέλετε να καταλάβετε τι είδους εταιρεία έχετε μπροστά σας.

Δ. Αποτίμηση για σκοπούς φερεγγυότητας. Ο ισολογισμός με τους κανόνες του Solvency II, που διαφέρει από τον λογιστικό. Εδώ είναι τα τεχνικά αποθέματα, δηλαδή τα χρήματα που κρατάει η εταιρεία για αποζημιώσεις που έχουν συμβεί ή θα συμβούν, μαζί με το περιθώριο κινδύνου.

Ε. Διαχείριση κεφαλαίων. Τα ίδια κεφάλαια κατά κατηγορία ποιότητας, οι δύο κεφαλαιακές απαιτήσεις και ο δείκτης. Αυτό είναι το κεφάλαιο που ψάχνατε.

Παράρτημα. Τυποποιημένοι πίνακες με κωδικούς. Ο ισολογισμός είναι ο S.02.01.02, τα ασφάλιστρα και οι αποζημιώσεις ανά κλάδο ο S.05.01.02, τα τεχνικά αποθέματα ο S.17.01.02, τα ίδια κεφάλαια ο S.23.01.01 και η κεφαλαιακή απαίτηση ο S.25.01.21. Δεν χρειάζεται να τους θυμάστε. Αρκεί να ξέρετε ότι κάθε εταιρεία τους έχει με τους ίδιους κωδικούς.

Δέκα λεπτά, βήμα βήμα

Βήμα 1. Ψάξτε το όνομα της εταιρείας μαζί με τη λέξη SFCR, ή ανοίξτε τον ιστότοπό της και βρείτε την ενότητα με τα οικονομικά στοιχεία.

Βήμα 2. Κατεβάστε το πιο πρόσφατο αρχείο και κοιτάξτε πρώτα την ημερομηνία αναφοράς. Μια έκθεση του 2023 που δημοσιεύεται σήμερα δεν είναι λάθος, είναι απλώς παλιότερη εικόνα.

Βήμα 3. Πηγαίνετε στο κεφάλαιο Ε. Βρείτε τη γραμμή με τον δείκτη, ή υπολογίστε τον μόνοι σας διαιρώντας τα επιλέξιμα ίδια κεφάλαια με την κεφαλαιακή απαίτηση.

Βήμα 4. Πηγαίνετε στο παράρτημα και βρείτε τον πίνακα S.05.01.02. Οι στήλες είναι κλάδοι. Οι δύο που αφορούν το αυτοκίνητο λέγονται «ασφάλιση αστικής ευθύνης από χερσαία οχήματα» και «λοιπές ασφαλίσεις χερσαίων οχημάτων».

Βήμα 5. Βρείτε τη γραμμή «εγγεγραμμένα ασφάλιστρα, ακαθάριστα» και τη γραμμή «δαπάνες ασφαλίσεων, ακαθάριστες». Η πρώτη είναι τι εισέπραξε, η δεύτερη τι πλήρωσε.

Βήμα 6. Ελέγξτε τις μονάδες. Κάποιες εκθέσεις δίνουν σε χιλιάδες ευρώ και άλλες σε ευρώ. Η διαφορά είναι χίλιες φορές και είναι το πιο συχνό λάθος ανάγνωσης.

Δύο ακόμη παγίδες. Η μία είναι η διάκριση ακαθάριστου και καθαρού: το καθαρό είναι μετά την αντασφάλιση και δείχνει πόσο κίνδυνο κρατάει η εταιρεία, όχι πόσο μεγάλη είναι. Η άλλη είναι η γεωγραφία: μια εταιρεία με άδεια σε άλλη χώρα της Ένωσης που γράφει και στην Ελλάδα μπορεί να δίνει άθροισμα αγορών, οπότε το νούμερο δεν είναι ελληνικό.

Τι δείχνουν οι ελληνικές εκθέσεις

Τα παρακάτω είναι από δεκατέσσερις εκθέσεις, όπως ήταν δημοσιευμένες όταν τις διαβάσαμε. Αφορούν το σύνολο του κλάδου οχημάτων, δηλαδή αστική ευθύνη και λοιπές καλύψεις μαζί, σε εκατομμύρια ευρώ, ακαθάριστα.

Τι μαθαίνετε από αυτόν τον πίνακα, και τι δεν μαθαίνετε.

Μαθαίνετε το μέγεθος. Η μεγαλύτερη δηλωμένη θέση στα οχήματα είναι πάνω από είκοσι φορές η μικρότερη. Αυτό δεν είναι κρίση ποιότητας, αλλά μετράει σε πρακτικά πράγματα: πόσο πυκνό δίκτυο φροντίδας ατυχήματος υπάρχει, πόσα συνεργεία είναι συμβεβλημένα, πόσο γρήγορα απαντάει το τηλέφωνο ένα Σάββατο.

Μαθαίνετε τη σχέση αποζημιώσεων προς ασφάλιστρα, που είναι μια απλή διαίρεση. Κινείται τυπικά από 45% έως 70% στην ελληνική αγορά, με δύο ακραίες τιμές στον πίνακα. Δεν είναι βαθμολογία γενναιοδωρίας: χαμηλό νούμερο μπορεί να σημαίνει ακριβότερη τιμολόγηση ή προσεκτικότερη επιλογή πελατών, και υψηλό μπορεί να σημαίνει επιθετική τιμή.

Δεν μαθαίνετε μέσο ασφάλιστρο, γιατί η έκθεση δεν δίνει πλήθος οχημάτων. Για την αγορά συνολικά ξέρουμε ότι γράφτηκαν περίπου 1,23 δισεκατομμύρια ευρώ ασφάλιστρα αυτοκινήτου για 6,38 εκατομμύρια οχήματα, δηλαδή γύρω στα 179 ευρώ καθαρά ανά όχημα, ή περίπου 215 ευρώ με τον φόρο ασφαλίστρων 15% και την εισφορά υπέρ του Επικουρικού Κεφαλαίου. Ανά εταιρεία, τέτοιο νούμερο δεν βγαίνει.

Ένα παράδειγμα

Ο ισολογισμός που δεν μοιάζει με ισολογισμό

Στο κεφάλαιο Δ θα δείτε έναν ισολογισμό με νούμερα που δεν συμφωνούν με τις δημοσιευμένες οικονομικές καταστάσεις της ίδιας εταιρείας. Δεν είναι λάθος. Είναι άλλοι κανόνες.

Ο λογιστικός ισολογισμός αποτιμά πολλά στοιχεία στο κόστος κτήσης. Ο ισολογισμός του Solvency II τα αποτιμά σε οικονομική αξία, δηλαδή σε τιμή που θα έπιανε σήμερα το καθένα. Ένα ακίνητο αγορασμένο το 1998 εμφανίζεται με τη σημερινή του αξία. Ένα ομόλογο εμφανίζεται στην τρέχουσα τιμή του και όχι στην ονομαστική.

Η μεγάλη διαφορά όμως είναι στην άλλη πλευρά, στις υποχρεώσεις. Τα τεχνικά αποθέματα δεν είναι το άθροισμα των φακέλων που έχουν ανοίξει. Είναι η καλύτερη εκτίμηση όλων των μελλοντικών πληρωμών, προεξοφλημένη στο σήμερα με επιτόκια που δίνει η ευρωπαϊκή αρχή, συν το περιθώριο κινδύνου.

Ένα παράδειγμα για να καταλάβετε γιατί έχει σημασία. Ένα τροχαίο με βαριά σωματική βλάβη μπορεί να πληρώνεται σε δόσεις για είκοσι χρόνια. Η εταιρεία πρέπει σήμερα να δεσμεύσει ποσό που, με τους τόκους του, θα φτάσει για όλες αυτές τις πληρωμές. Όταν τα επιτόκια ανεβαίνουν, το σημερινό ποσό που χρειάζεται είναι μικρότερο και ο ισολογισμός φαίνεται καλύτερος. Όταν πέφτουν, γίνεται το αντίθετο. Γι αυτό ο δείκτης μιας εταιρείας μπορεί να κινηθεί αισθητά μέσα σε μια χρονιά χωρίς να έχει αλλάξει τίποτα στη δουλειά της.

Τα ίδια κεφάλαια χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες ποιότητας. Η πρώτη είναι τα γνήσια κεφάλαια, μετοχικό κεφάλαιο και συσσωρευμένα κέρδη, που απορροφούν ζημιές αμέσως. Οι άλλες δύο είναι πιο αδύναμες μορφές, όπως ορισμένα δανειακά κεφάλαια, και μετράνε μέχρι ένα ποσοστό. Μια εταιρεία με δείκτη 160% που στηρίζεται κυρίως στην πρώτη κατηγορία είναι σε καλύτερη θέση από μια άλλη με τον ίδιο δείκτη και πολλά κεφάλαια χαμηλότερης ποιότητας.

Πού είναι επενδυμένα τα χρήματα

Η έκθεση σας λέει επίσης πού βρίσκονται τα λεφτά που θα πληρώσουν τις αποζημιώσεις. Στον ισολογισμό του παραρτήματος υπάρχει ανάλυση των επενδύσεων.

Το τυπικό ελληνικό χαρτοφυλάκιο είναι βαρύ σε ομόλογα, κρατικά και εταιρικά, με μικρότερα κομμάτια σε μετοχές, αμοιβαία κεφάλαια, ακίνητα και καταθέσεις. Αυτό είναι λογικό: η εταιρεία έχει υποχρεώσεις σε συγκεκριμένους χρόνους και θέλει περιουσιακά στοιχεία που ωριμάζουν αντίστοιχα.

Δύο πράγματα αξίζει να κοιτάξετε. Το πρώτο είναι η συγκέντρωση: πόσο μεγάλο ποσοστό είναι σε έναν εκδότη ή σε μία χώρα. Το δεύτερο είναι η ρευστότητα: πόσο εύκολα ρευστοποιείται το χαρτοφυλάκιο αν χρειαστεί να πληρωθούν πολλές ζημιές μαζί, όπως μετά από σεισμό.

Δεν χρειάζεται να γίνετε αναλυτής. Αρκεί να δείτε αν το κεφάλαιο Γ αναφέρει κάποια συγκέντρωση ως σημαντικό κίνδυνο. Οι εταιρείες το γράφουν, γιατί οφείλουν να το γράφουν.

Τι γίνεται αν μια εταιρεία δεν τα καταφέρει

Η ερώτηση που κάνει κάθε άνθρωπος που έχει δει τράπεζα να κλείνει.

Το πρώτο που συμβαίνει δεν είναι λουκέτο. Είναι σχέδιο ανάκαμψης: αύξηση κεφαλαίου από τους μετόχους, μείωση του κινδύνου με περισσότερη αντασφάλιση, διακοπή πωλήσεων σε ζημιογόνους κλάδους, πώληση περιουσιακών στοιχείων. Οι περισσότερες υποθέσεις τελειώνουν εδώ, χωρίς ο πελάτης να πάρει είδηση.

Το δεύτερο, πολύ συνηθισμένο στην ελληνική αγορά της τελευταίας δεκαετίας, είναι η μεταβίβαση χαρτοφυλακίου: μια άλλη εταιρεία παίρνει τα συμβόλαια, με τους ίδιους όρους, μέχρι τη λήξη τους. Αλλάζει το λογότυπο στο ειδοποιητήριο, δεν αλλάζει η κάλυψή σας. Στην ανανέωση μπαίνετε στον τιμοκατάλογο της νέας εταιρείας, και εκεί μπορεί να αλλάξει η τιμή.

Το τρίτο, σπάνιο, είναι η ανάκληση άδειας. Τότε το χαρτοφυλάκιο ζωής και το χαρτοφυλάκιο ζημιών ακολουθούν διαφορετικούς δρόμους, με εγγυητικούς μηχανισμούς που έχουν όρια και προτεραιότητες. Στο αυτοκίνητο υπάρχει επιπλέον το Επικουρικό Κεφάλαιο για τα θύματα τροχαίων.

Δύο πρακτικά συμπεράσματα. Για ένα ετήσιο συμβόλαιο αυτοκινήτου ή κατοικίας, ο κίνδυνος φερεγγυότητας σας αφορά λίγο: σε δώδεκα μήνες μπορείτε να φύγετε. Για ένα ισόβιο πρόγραμμα υγείας ή για ένα συνταξιοδοτικό τριάντα ετών, σας αφορά πολύ, και εκεί αξίζει ο χρόνος που θα δώσετε στην έκθεση.

Τι λέει ο νόμος

Δεύτερο παράδειγμα, με το αυτοκίνητο

Ο Θανάσης, 55 ετών, οδηγός στην Κατερίνη, έχει δύο προσφορές για το αυτοκίνητό του με διαφορά 34 ευρώ. Θέλει να δει αν η φθηνότερη εταιρεία είναι «μικρή» με την κακή έννοια.

Ανοίγει τις δύο εκθέσεις. Η μία δηλώνει 14,0 εκατομμύρια ευρώ ασφάλιστρα οχημάτων για το 2025, η άλλη 79,8 για την ίδια χρονιά. Η δεύτερη είναι σχεδόν έξι φορές μεγαλύτερη στον κλάδο. Ο δείκτης φερεγγυότητας και των δύο είναι πάνω από το όριο.

Τι συμπεραίνει, σωστά. Πρώτο, το μέγεθος δεν είναι κριτήριο ασφάλειας από μόνο του. Μια εταιρεία με 14 εκατομμύρια στα οχήματα και επαρκή κεφάλαια είναι φερέγγυα. Δεύτερο, το μέγεθος είναι κριτήριο υποδομής: πυκνότητα συνεργείων, δίκτυο φροντίδας ατυχήματος, ώρες εξυπηρέτησης. Τρίτο, για ένα ετήσιο συμβόλαιο η δέσμευση είναι μικρή.

Τι κάνει στο τέλος. Ζητάει από τις δύο προσφορές τα όρια αστικής ευθύνης, τη φροντίδα ατυχήματος, τη ρυμούλκηση και την κάλυψη από ανασφάλιστο, γραμμή γραμμή. Η διαφορά των 34 ευρώ πέφτει στα 9, γιατί η φθηνότερη χρεώνει χωριστά δύο καλύψεις που η άλλη έχει μέσα. Η έκθεση δεν του είπε ποια να διαλέξει. Του έβγαλε από τη μέση την ανησυχία ότι διαλέγει κάτι επισφαλές.

Τα λάθη που κοστίζουν

Συχνές ερωτήσεις

Πού βρίσκω την έκθεση μιας εταιρείας;

Στον ιστότοπο της ίδιας της εταιρείας, συνήθως σε ενότητα με τίτλο «Οικονομικά στοιχεία», «Επενδυτικές σχέσεις» ή «Ενημέρωση». Γράψτε στο αναζητητήριο το όνομα της εταιρείας μαζί με τη λέξη SFCR ή «Έκθεση Φερεγγυότητας». Η δημοσίευση είναι υποχρεωτική κάθε χρόνο και το αρχείο είναι δωρεάν.

Τι δείκτης φερεγγυότητας είναι καλός;

Πάνω από 100% σημαίνει ότι η εταιρεία έχει τα κεφάλαια που απαιτεί ο κανόνας. Η ευρωπαϊκή αγορά κινείται συνήθως πολύ ψηλότερα, γιατί καμία εταιρεία δεν θέλει να ζει στο όριο. Το ενδιαφέρον δεν είναι το νούμερο μιας χρονιάς αλλά η πορεία του σε τρία ή τέσσερα χρόνια.

Αν ο δείκτης πέσει κάτω από 100%, χάνω το συμβόλαιό μου;

Όχι αυτόματα. Η εταιρεία υποβάλλει σχέδιο ανάκαμψης στην εποπτική αρχή και έχει προθεσμία να καλύψει το έλλειμμα. Τα συμβόλαια συνεχίζουν να ισχύουν και οι αποζημιώσεις πληρώνονται. Το κόκκινο όριο είναι χαμηλότερα, στο ελάχιστο κεφάλαιο, και εκεί η επέμβαση της εποπτείας είναι πολύ πιο άμεση.

Ποιος ελέγχει ότι τα νούμερα είναι αληθινά;

Τα στοιχεία υποβάλλονται στην εποπτική αρχή, ελέγχονται από ορκωτούς ελεγκτές και στηρίζονται σε αναλογιστική εργασία που έχει δικές της απαιτήσεις. Δεν είναι διαφημιστικό υλικό. Είναι εποπτική υποβολή, με κυρώσεις αν είναι λάθος.

Γιατί οι εταιρείες δημοσιεύουν διαφορετικές χρονιές;

Επειδή η έκθεση βγαίνει μήνες μετά το κλείσιμο της χρήσης και κάθε εταιρεία έχει τον δικό της ρυθμό. Όταν διαβάσαμε δεκατέσσερις ελληνικές εκθέσεις, κάποιες ήταν ήδη στο 2025 και άλλες ακόμη στο 2023. Η σύγκριση παραμένει χρήσιμη, αλλά δεν είναι σύγκριση ίδιας χρονιάς.

Μπορώ να βρω πόσο κοστίζει η ασφάλεια σε κάθε εταιρεία από την έκθεση;

Όχι. Η έκθεση δεν έχει τιμοκατάλογο και δεν δίνει πλήθος συμβολαίων ή οχημάτων. Δίνει σύνολα ασφαλίστρων και αποζημιώσεων ανά κλάδο. Για να βρείτε τιμή, χρειάζεστε προσφορά με τα δικά σας στοιχεία.

Τι είναι το περιθώριο κινδύνου στα τεχνικά αποθέματα;

Είναι ένα επιπλέον ποσό πάνω από την καλύτερη εκτίμηση των μελλοντικών αποζημιώσεων. Απαντάει στο ερώτημα πόσα θα ήθελε μια άλλη εταιρεία για να αναλάβει αυτές τις υποχρεώσεις. Υπάρχει ώστε το χαρτοφυλάκιο να μπορεί να μεταβιβαστεί, αν χρειαστεί, χωρίς να μείνει κανείς απλήρωτος.

Η έκθεση μου λέει αν μια εταιρεία πληρώνει εύκολα τις ζημιές;

Δεν το λέει με λέξεις, αλλά δίνει μια ένδειξη. Ο λόγος αποζημιώσεων προς ασφάλιστρα ανά κλάδο βγαίνει από τον ίδιο πίνακα. Δεν είναι βαθμολογία συμπεριφοράς, γιατί επηρεάζεται από την τιμολόγηση και από την τύχη της χρονιάς, αλλά σε βάθος ετών δείχνει το είδος της εταιρείας.

Νομοθεσία που αναφέρεται: ν. 4364/2016

Πηγές

1. ν. 4364/2016, ενσωμάτωση της οδηγίας Solvency II στο ελληνικό δίκαιο, 2016
2. Εκθέσεις Φερεγγυότητας και Χρηματοοικονομικής Κατάστασης δεκατεσσάρων ελληνικών ασφαλιστικών εταιρειών, πίνακας ασφαλίστρων και αποζημιώσεων ανά κλάδο, έτη αναφοράς 2023 έως 2025
3. ΕΑΕΕ, στοιχεία παραγωγής ασφαλίστρων κλάδου αυτοκινήτου, 2024, έκδοση 2025

Δημοσιεύτηκε 13 Σεπτεμβρίου 2026. Επόμενος έλεγχος 13 Σεπτεμβρίου 2027.