Πόσο πληρώνει ο Έλληνας για ασφάλεια αυτοκινήτου: τα στοιχεία της ΕΑΕΕ

Με μια ματιά

Η ουσία

Κάθε φορά που ανανεώνετε την ασφάλεια του αυτοκινήτου, κάνετε την ίδια σκέψη: «πληρώνω πολλά ή λίγα σε σχέση με τους άλλους;». Η ερώτηση είναι λογική και η απάντηση δεν δίνεται εύκολα, γιατί στην Ελλάδα καμία εταιρεία δεν δημοσιεύει τιμοκατάλογο.

Υπάρχει όμως ένας τρόπος να προσεγγίσουμε το νούμερο. Ο κλάδος δημοσιεύει κάθε χρόνο πόσα ασφάλιστρα εισέπραξε συνολικά και πόσα οχήματα κάλυψε. Η διαίρεση των δύο δίνει τον μέσο όρο. Δεν είναι η τιμή σας, αλλά είναι το μόνο αντικειμενικό σημείο αναφοράς που υπάρχει, και εξηγεί περισσότερα από όσα φαίνεται.

Παρακάτω είναι το νούμερο, ο τρόπος που βγαίνει, οι λόγοι που η δική σας τιμή είναι διαφορετική, και τι έχει αλλάξει τα τελευταία δέκα χρόνια.

Πώς βγαίνει το νούμερο των 179 ευρώ

Η Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος συγκεντρώνει κάθε χρόνο στοιχεία από τις εταιρείες που συμμετέχουν στην έρευνά της. Δύο μεγέθη μας ενδιαφέρουν: τα εγγεγραμμένα ασφάλιστρα του κλάδου αυτοκινήτου και ο αριθμός των ασφαλισμένων οχημάτων.

Για το 2024, τα ασφάλιστρα ήταν περίπου 1,23 δισεκατομμύρια ευρώ και τα οχήματα περίπου 6,38 εκατομμύρια. Η διαίρεση δίνει 192 ευρώ, και μετά από τις προσαρμογές για τη συμμετοχή των εταιρειών στην έρευνα, το νούμερο που προκύπτει κινείται γύρω στα 179 ευρώ.

Δύο διευκρινίσεις που αλλάζουν τη σημασία του.

Είναι καθαρό, όχι ολικό. Τα εγγεγραμμένα ασφάλιστρα είναι αυτά που μένουν στην εταιρεία. Ο πελάτης πληρώνει επιπλέον τον φόρο ασφαλίστρων, που είναι 15%, και στην αστική ευθύνη την εισφορά υπέρ του Επικουρικού Κεφαλαίου. Οι δύο μαζί ανεβάζουν τον λογαριασμό κατά περίπου ένα πέμπτο.

Είναι ανά όχημα, όχι ανά αυτοκίνητο. Μέσα στα 6,38 εκατομμύρια υπάρχουν μοτοσυκλέτες, μοτοποδήλατα, αγροτικά, ρυμουλκούμενα και φορτηγά. Όλα αυτά πληρώνουν λιγότερα από ένα επιβατικό, και τραβούν τον μέσο όρο προς τα κάτω.

Γιατί η δική σας τιμή δεν μοιάζει με τον μέσο όρο

Ο μέσος όρος είναι ένα σημείο. Η πραγματικότητα είναι μια καμπύλη, και οι δύο άκρες της απέχουν πολύ.

Στο τιμολόγιο μιας μεγάλης εταιρείας της διαμεσολάβησης, το φθηνότερο κελί ολόκληρου του πίνακα είναι 74,49 ευρώ για έξι μήνες, δηλαδή περίπου 119 ευρώ τον χρόνο: βασικό πρόγραμμα, όχημα έως 6 φορολογήσιμους ίππους, στη φθηνότερη ζώνη. Το ακριβότερο κελί για ένα συνηθισμένο επιβατικό ξεπερνάει τα 400 ευρώ τον χρόνο, πριν προστεθεί οτιδήποτε προαιρετικό.

Ανάμεσα στα δύο υπάρχουν πέντε παράγοντες, και κανένας δεν είναι μικρός.

Πρώτος παράγοντας: η περιοχή

Είναι ο ισχυρότερος από όλους στην Ελλάδα, και ο λιγότερο γνωστός.

Το ίδιο τιμολόγιο του Ιουνίου 2026 χρεώνει, σε σχέση με την αγροτική ηπειρωτική Ελλάδα:

Η ακριβότερη περιοχή είναι πάνω από διπλάσια από τη φθηνότερη. Το ίδιο τιμολόγιο ξεχωρίζει και πόλεις μέσα στον ίδιο νομό: η Κηφισιά τιμολογείται στο 1,27, ο Ασπρόπυργος στο 1,21, το Λαύριο στο 1,17. Ο ταχυδρομικός κώδικας λέει περισσότερα από τον νομό.

Ο λόγος δεν είναι διοικητικός αλλά στατιστικός: εκεί που υπάρχει κίνηση, υπάρχουν συγκρούσεις, και εκεί που υπάρχουν συγκρούσεις υπάρχουν αποζημιώσεις.

Δεύτερος παράγοντας: ο κυβισμός και οι ίπποι

Τα ελληνικά τιμολόγια δουλεύουν με φορολογήσιμους ίππους, όχι με κυβικά. Η μετατροπή είναι περίπου 0,7 ίπποι ανά 100 κυβικά.

Από την κατώτερη στην ανώτερη βαθμίδα η τιμή σχεδόν διπλασιάζεται. Δεν είναι όμως γραμμικό: η διαφορά ανάμεσα σε 1.400 και 1.600 κυβικά είναι μικρή, ενώ η διαφορά ανάμεσα σε 2.000 και 3.000 είναι μεγάλη.

Τρίτος παράγοντας: ο οδηγός

Η ηλικία και τα χρόνια του διπλώματος. Το ενδιαφέρον είναι ότι η ελληνική καμπύλη έχει ένα σκαλοπάτι, όχι κλίση: το τιμολόγιο που εξετάσαμε χρεώνει τον οδηγό κάτω των 23 περίπου 30% παραπάνω, και από εκεί μέχρι τα εβδομήντα η τιμή είναι σχεδόν επίπεδη.

Πάνω από αυτό, οι εκπτώσεις: περίπου 6% για την ηλικία, 4% για τα χρόνια του διπλώματος, 10% για την ετήσια πληρωμή, ακόμη 10% για πέντε χρόνια χωρίς υπαίτια ζημιά, και ένα περιθώριο έως 5% που δίνει ο ασφαλιστής. Όλες μαζί φέρνουν την τιμή περίπου 15% κάτω από την τιμή του πίνακα.

Αυτό εξηγεί και κάτι που ξενίζει πολλούς: ο παλιός πελάτης πληρώνει συχνά λιγότερα από τον καινούργιο για το ίδιο πράγμα. Δεν είναι ευγένεια, είναι τιμολόγηση κινδύνου.

Τέταρτος παράγοντας: οι καλύψεις

Η υποχρεωτική αστική ευθύνη είναι η βάση. Πάνω της χτίζεται ό,τι άλλο διαλέξετε, και οι προαιρετικές καλύψεις τιμολογούνται ως ποσοστό της αξίας του οχήματος:

Σε ένα αυτοκίνητο 10.000 ευρώ, η μικτή προσθέτει γύρω στα 210 ευρώ, δηλαδή περισσότερα από όσα κοστίζει ολόκληρη η υποχρεωτική ασφάλιση του μέσου Έλληνα.

Πέμπτος παράγοντας: η εταιρεία

Για τον ίδιο ακριβώς οδηγό και το ίδιο αυτοκίνητο, η διαφορά ανάμεσα στην πρώτη και την τελευταία εταιρεία ξεπερνάει συχνά το 35%.

Ο λόγος δεν είναι ότι κάποιες εταιρείες είναι «ακριβές». Είναι ότι καθεμία σταθμίζει διαφορετικά τα ίδια στοιχεία. Μια εταιρεία που πουλάει απευθείας, χωρίς δίκτυο πρακτόρων, δεν πληρώνει προμήθειες και τιμολογεί τον κίνδυνο πιο επιθετικά: χρεώνει περισσότερο τον νεαρό οδηγό και λιγότερο τον πενηντάρη με καθαρό ιστορικό. Μια παραδοσιακή εταιρεία με καταστήματα επιπεδώνει την καμπύλη, γιατί μια επίπεδη καμπύλη πουλιέται ευκολότερα απέναντι από ένα γραφείο.

Αυτό έχει μια πρακτική συνέπεια που αξίζει περισσότερο από κάθε άλλη πρόταση αυτής της σελίδας: δεν υπάρχει φθηνότερη εταιρεία. Υπάρχει φθηνότερη εταιρεία για εσάς, και αλλάζει καθώς αλλάζετε ηλικία, περιοχή και αυτοκίνητο.

Τι δείχνει ο δείκτης τιμών από το 2015

Η στατιστική υπηρεσία μετράει την τιμή της ασφάλισης μεταφορικών μέσων ως μέρος του δείκτη τιμών καταναλωτή. Με βάση το 2015 στο 100, ο δείκτης ήταν 97,92 τον Δεκέμβριο του 2025.

Δηλαδή, μετά από δέκα χρόνια, η μέση τιμή ήταν ακόμη ελαφρώς κάτω από το επίπεδο του 2015. Η διαδρομή δεν ήταν ευθεία: υπήρξε συνεχής πτώση μέχρι το 2021, μια απότομη άνοδος την άνοιξη του 2024, και μια μικρή υποχώρηση μέσα στο 2025.

Αυτό είναι ασυνήθιστο. Στο ίδιο διάστημα ο γενικός δείκτης τιμών ανέβηκε αισθητά. Η ασφάλεια αυτοκινήτου είναι από τα λίγα πράγματα στην ελληνική οικονομία που κοστίζουν σήμερα περίπου όσο πριν από μια δεκαετία.

Οι λόγοι είναι τρεις: ο ανταγωνισμός από τις εταιρείες που πουλούν απευθείας, η μείωση των ανασφάλιστων οχημάτων μέσω του ηλεκτρονικού ελέγχου, και η πτώση των τροχαίων ατυχημάτων σε σχέση με τη δεκαετία του 2000.

Πού πάνε τα χρήματά σας

Από κάθε ευρώ ασφαλίστρου, ένα μέρος επιστρέφει ως αποζημίωση. Η σχέση των δύο λέγεται δείκτης ζημιών και δημοσιεύεται κάθε χρόνο στις εκθέσεις φερεγγυότητας των εταιρειών.

Στον κλάδο οχημάτων κινείται τυπικά από 50% έως 70%. Σε μια εταιρεία μεσαίου μεγέθους, για παράδειγμα, τα ασφάλιστρα αστικής ευθύνης και λοιπών κλάδων οχήματος έφτασαν συνολικά περίπου τα 52 εκατομμύρια ευρώ, με αποζημιώσεις γύρω στα 30,5 εκατομμύρια. Δείκτης περίπου 59%.

Το υπόλοιπο δεν είναι κέρδος. Πηγαίνει σε προμήθειες δικτύου, λειτουργικά έξοδα, αντασφάλιση και φόρους. Το καθαρό περιθώριο του κλάδου είναι μικρότερο από όσο υποθέτουν οι περισσότεροι.

Ένα παράδειγμα

Γιατί δεν υπάρχει δημοσιευμένος τιμοκατάλογος

Σε μερικές χώρες ο επόπτης δημοσιεύει τα τιμολόγια των εταιρειών, και ο καταναλωτής μπορεί να δει τη μεθοδολογία πριν ζητήσει προσφορά. Στην Ελλάδα αυτό δεν συμβαίνει, και ο λόγος είναι ιστορικός.

Μέχρι τη δεκαετία του 1990 τα ασφάλιστρα αυτοκινήτου υπόκειντο σε εγκρίσεις. Η απελευθέρωση της ευρωπαϊκής ασφαλιστικής αγοράς κατάργησε αυτό το καθεστώς: οι εταιρείες τιμολογούν ελεύθερα, και ο επόπτης ελέγχει τη φερεγγυότητά τους, όχι την τιμή τους. Η λογική είναι ότι ο ανταγωνισμός πιέζει τις τιμές καλύτερα από μια επιτροπή.

Το αποτέλεσμα για εσάς είναι διπλό. Από τη μια, οι τιμές έπεσαν πραγματικά, όπως δείχνει ο δείκτης. Από την άλλη, δεν υπάρχει επίσημος αριθμός με τον οποίο να συγκρίνετε την προσφορά που κρατάτε στο χέρι. Τα μόνα δημοσιευμένα μεγέθη είναι συγκεντρωτικά και έρχονται με έναν χρόνο καθυστέρηση.

Γι’ αυτό η σύγκριση προσφορών δεν είναι πολυτέλεια αλλά ο μόνος τρόπος να μάθετε την τιμή σας. Και γι’ αυτό οι διαφορές ανάμεσα στις εταιρείες μένουν τόσο μεγάλες: αν κανείς δεν βλέπει τις τιμές των άλλων, κάθε εταιρεία μπορεί να κρατήσει τη δική της πολιτική για χρόνια χωρίς να πιεστεί.

Τι συγκρίνετε, εκτός από την τιμή

Δύο προσφορές με διαφορά είκοσι ευρώ μπορεί να μην είναι το ίδιο προϊόν. Έξι σημεία ξεχωρίζουν τα φθηνά από τα φτηνά.

Τα όρια της αστικής ευθύνης. Το ελάχιστο του νόμου είναι 1.300.000 ευρώ ανά θύμα και ανά ατύχημα. Μερικά πακέτα δίνουν περισσότερα, και η διαφορά κοστίζει ελάχιστα.

Η κάλυψη υλικών ζημιών από ανασφάλιστο όχημα. Συνήθως με όριο γύρω στα 30.000 ευρώ. Κοστίζει λίγα ευρώ και σας γλιτώνει από μια διαδικασία δύο ετών με το Επικουρικό Κεφάλαιο.

Η φροντίδα ατυχήματος και η ρυμούλκηση. Άλλο πράγμα η φροντίδα μετά από ατύχημα, άλλο η οδική βοήθεια για βλάβη. Πολλά φθηνά πακέτα έχουν μόνο το πρώτο.

Η νομική προστασία. Περίπου δέκα ευρώ τον χρόνο, και το όριο κυμαίνεται συνήθως από 3.000 έως 15.000 ευρώ ανά υπόθεση.

Το προσωπικό ατύχημα οδηγού. Στα βασικά πακέτα γύρω στις 8.000 ευρώ, στα ανώτερα γύρω στις 12.000.

Η προστασία της έκπτωσης. Μερικές εταιρείες σας επιτρέπουν μία ζημιά χωρίς να χάσετε βαθμίδες. Δεν το διαφημίζουν, αλλά αξίζει να ρωτήσετε.

Τι να περιμένετε τα επόμενα χρόνια

Τρεις δυνάμεις πιέζουν την τιμή, δύο προς τα πάνω και μία προς τα κάτω.

Προς τα πάνω, το κόστος επισκευής. Ένας σύγχρονος προφυλακτήρας έχει αισθητήρες, κάμερα και ραντάρ. Μια ζημιά που παλιά ήταν βαφή, σήμερα είναι ηλεκτρονικά και βαθμονόμηση. Αυτό ανεβάζει τη μέση αποζημίωση ακόμη κι όταν τα ατυχήματα μειώνονται.

Προς τα πάνω, τα δικαστικά ποσά. Οι αποζημιώσεις για σωματικές βλάβες ακολουθούν το βιοτικό επίπεδο και ανεβαίνουν σταθερά.

Προς τα κάτω, η τεχνολογία ασφάλειας. Αυτόματο φρενάρισμα, ειδοποίηση λωρίδας, καλύτερα ελαστικά. Λιγότερες συγκρούσεις σημαίνει λιγότερες αποζημιώσεις.

Το καθαρό αποτέλεσμα των τριών τα τελευταία δέκα χρόνια ήταν σχεδόν μηδενικό, όπως δείχνει ο δείκτης. Δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι αυτό θα αλλάξει απότομα, αλλά ούτε λόγος να υποθέσουμε ότι θα κρατήσει για πάντα.

Τι λέει ο νόμος για όσα πληρώνετε

Η τιμή είναι ελεύθερη, το περιεχόμενο όχι. Τρία κείμενα ορίζουν τι αγοράζετε υποχρεωτικά και τι προστίθεται πάνω στο ασφάλιστρο πριν φτάσει σε εσάς.

Το π.δ. 237/1986, που κωδικοποιεί τον ν. 489/1976, κάνει την αστική ευθύνη υποχρεωτική για κάθε όχημα που κυκλοφορεί ή απλώς στέκεται σε δρόμο. Από την 1η Ιανουαρίου 2022 τα ελάχιστα ποσά είναι 1.300.000 ευρώ ανά θύμα για σωματικές βλάβες και 1.300.000 ευρώ ανά ατύχημα για υλικές ζημιές. Καμία προσφορά, όσο φθηνή κι αν είναι, δεν επιτρέπεται να σας δώσει λιγότερα. Αν διαβάσετε κάπου μικρότερο νούμερο, διαβάζετε παλιό έντυπο.

Ο φόρος και η εισφορά δεν είναι χρήματα της εταιρείας. Πάνω στο καθαρό ασφάλιστρο μπαίνει φόρος ασφαλίστρων 15%, που πηγαίνει στο δημόσιο. Στην αστική ευθύνη μπαίνει και η εισφορά υπέρ του Επικουρικού Κεφαλαίου, του ταμείου που πληρώνει τα θύματα των ανασφάλιστων και των εταιρειών που έκλεισαν. Οι κανόνες του βρίσκονται στον ν. 4512/2018, άρθρο 210 και επόμενα. Αυτές οι δύο επιβαρύνσεις εξηγούν γιατί ο μέσος όρος των 179 ευρώ γίνεται περίπου 215 στο χαρτί που πληρώνετε.

Ο ν. 4583/2018 σάς δίνει το μόνο εργαλείο σύγκρισης που έχετε από τον νόμο. Πριν υπογράψετε, ο πωλητής οφείλει να σας παραδώσει το τυποποιημένο έντυπο πληροφοριών του προϊόντος και να σας πει με ποια ιδιότητα μιλάει: πράκτορας μιας εταιρείας, μεσίτης που ψάχνει σε πολλές, ή υπάλληλος. Ζητήστε το έντυπο και για τις δύο προσφορές που συγκρίνετε. Είναι δύο σελίδες με την ίδια σειρά θεμάτων σε κάθε εταιρεία, και δείχνει τις εξαιρέσεις που δεν λέγονται στο τηλέφωνο.

Τι χρειάζεστε για να πάρετε σωστή προσφορά

Οι περισσότερες άκυρες προσφορές δεν είναι ψέματα. Είναι απαντήσεις σε λάθος στοιχεία, επειδή τα δώσατε από μνήμης.

Κρατήστε μπροστά σας την άδεια κυκλοφορίας. Από εκεί βγαίνουν ο αριθμός πλαισίου, τα κυβικά, οι φορολογήσιμοι ίπποι, το έτος πρώτης κυκλοφορίας και το εργοστάσιο. Κρατήστε και το δίπλωμα, γιατί μετράει η ημερομηνία της πρώτης έκδοσης και όχι της τελευταίας ανανέωσης. Θα σας ζητήσουν επίσης ΑΦΜ και τον ταχυδρομικό κώδικα της κατοικίας σας, που είναι ο ισχυρότερος παράγοντας της τιμής.

Το στοιχείο που ξεχνούν οι περισσότεροι είναι η βεβαίωση ζημιών. Η εταιρεία που έχετε σήμερα οφείλει να σας τη δώσει αν τη ζητήσετε γραπτά, και συνήθως έρχεται με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μέσα σε λίγες εργάσιμες. Δείχνει τις υπαίτιες ζημιές των τελευταίων ετών. Με αυτήν στο χέρι, η νέα εταιρεία σας βάζει στη σωστή βαθμίδα από την πρώτη μέρα. Χωρίς αυτήν, αρκετές εταιρείες σας τιμολογούν σαν να μην έχετε ιστορικό, και χάνετε την έκπτωση που έχετε κερδίσει με χρόνια καθαρής οδήγησης.

Ξεκινήστε τη σύγκριση είκοσι με τριάντα μέρες πριν τη λήξη. Μια προσφορά κρατάει συνήθως δύο με τέσσερις εβδομάδες, οπότε προλαβαίνετε να πάρετε τρεις ή τέσσερις και να τις δείτε δίπλα δίπλα. Προσοχή σε ένα σημείο που κοστίζει πρόστιμο: το συμβόλαιο αρχίζει να ισχύει από την ώρα της πληρωμής, όχι από την ώρα που είπατε «ναι» στο τηλέφωνο. Μην αφήσετε ούτε μια μέρα κενό ανάμεσα στο παλιό και στο νέο. Ο ηλεκτρονικός έλεγχος διασταυρώνει τα αρχεία των εταιρειών με το μητρώο οχημάτων και βλέπει και τη μια μέρα.

Την παλιά εταιρεία δεν χρειάζεται να την ειδοποιήσετε. Στην Ελλάδα το ασφαλιστήριο οχήματος λήγει μόνο του και δεν ανανεώνεται σιωπηρά, οπότε αν απλώς δεν πληρώσετε την επόμενη δόση, η κάλυψη σταματάει την ημέρα της λήξης.

Τα λάθη που κοστίζουν

Συχνές ερωτήσεις

Γιατί πληρώνω 320 ευρώ ενώ ο μέσος όρος είναι 179;

Επειδή ο μέσος όρος περιλαμβάνει τα πάντα. Μέσα στα 6,38 εκατομμύρια οχήματα υπάρχουν παπιά των 50 κυβικών στην επαρχία, ρυμουλκούμενα και οχήματα σε ακινησία, που πληρώνουν λίγα ή σχεδόν τίποτα. Ένα επιβατικό στην Αττική με μικτή δεν συγκρίνεται με αυτόν τον μέσο όρο.

Το νούμερο των 179 ευρώ είναι με τους φόρους;

Όχι. Είναι εγγεγραμμένα ασφάλιστρα, δηλαδή καθαρά. Ο πελάτης πληρώνει επιπλέον τον φόρο ασφαλίστρων 15% και την εισφορά υπέρ του Επικουρικού Κεφαλαίου στην αστική ευθύνη. Με αυτά μέσα, το ίδιο νούμερο πλησιάζει τα 215 ευρώ.

Ανέβηκαν οι τιμές τα τελευταία χρόνια;

Λιγότερο από όσο νομίζουν οι περισσότεροι. Ο δείκτης τιμών της ΕΛΣΤΑΤ για την ασφάλιση μεταφορικών μέσων ήταν 97,92 τον Δεκέμβριο του 2025, με βάση το 2015 στο 100. Δηλαδή η μέση τιμή ήταν ακόμη κάτω από το επίπεδο του 2015, ύστερα από μια μεγάλη πτώση και μια ανάκαμψη.

Πόσο διαφέρει η τιμή από νομό σε νομό;

Πολύ περισσότερο από όσο περιμένει κανείς. Στο τιμολόγιο μιας μεγάλης εταιρείας η Αττική πληρώνει περίπου 1,47 φορές όσα πληρώνει η αγροτική ηπειρωτική Ελλάδα, ενώ τα μικρά νησιά πληρώνουν γύρω στο 0,69. Δηλαδή η ακριβότερη περιοχή είναι πάνω από διπλάσια από τη φθηνότερη, για τον ίδιο οδηγό και το ίδιο αυτοκίνητο.

Γιατί η κάθε εταιρεία δίνει τόσο διαφορετική τιμή;

Επειδή η καθεμία σταθμίζει διαφορετικά τα ίδια στοιχεία. Μια εταιρεία χωρίς δίκτυο πρακτόρων δεν πληρώνει προμήθειες και τιμολογεί πιο επιθετικά τον κίνδυνο: χρεώνει τον νέο οδηγό περισσότερο και τον πενηντάρη λιγότερο. Μια παραδοσιακή εταιρεία με καταστήματα επιπεδώνει την καμπύλη.

Υπάρχει επίσημη τιμή που να μπορώ να ελέγξω;

Δεν υπάρχει. Η Ελλάδα δεν έχει καθεστώς υποβολής τιμολογίων σε αρχή, οπότε καμία τιμή δεν δημοσιεύεται από πριν. Δημοσιεύονται μόνο συγκεντρωτικά μεγέθη μετά το τέλος του έτους, και από αυτά βγαίνουν οι μέσοι όροι αυτής της σελίδας.

Αν αλλάξω εταιρεία, πόσο μπορώ να κερδίσω;

Για τον ίδιο ακριβώς οδηγό, η διαφορά ανάμεσα στην πρώτη και την τελευταία εταιρεία ξεπερνάει συχνά το 35%. Δεν υπάρχει μία εταιρεία που είναι φθηνή για όλους. Αυτή που σας συμφέρει στα σαράντα σας μπορεί να είναι από τις ακριβότερες στα είκοσι δύο.

Νομοθεσία που αναφέρεται: π.δ. 237/1986 · ν. 4583/2018 · ν. 4512/2018 άρ. 210

Πηγές

1. ΕΑΕΕ, Στατιστική Επετηρίδα Ασφάλισης Αυτοκινήτων, 2024, έκδοση 2025
2. ΕΛΣΤΑΤ και Eurostat, Εναρμονισμένος Δείκτης Τιμών Καταναλωτή, ασφάλιση μεταφορικών μέσων, βάση 2015 = 100, Δεκέμβριος 2025
3. Τράπεζα της Ελλάδος, στατιστικά ιδιωτικής ασφάλισης, 2026

Δημοσιεύτηκε 13 Σεπτεμβρίου 2026. Επόμενος έλεγχος 13 Σεπτεμβρίου 2027.