Πόσο πληρώνει ο Έλληνας για ασφάλεια αυτοκινήτου: τα στοιχεία της ΕΑΕΕ

Με μια ματιά

Η ουσία

Κάθε φορά που ανανεώνετε την ασφάλεια του αυτοκινήτου, κάνετε την ίδια σκέψη: «πληρώνω πολλά ή λίγα σε σχέση με τους άλλους;». Η ερώτηση είναι λογική και η απάντηση δεν δίνεται εύκολα, γιατί στην Ελλάδα καμία αρχή δεν εγκρίνει ούτε μαζεύει τις τιμές των εταιρειών.

Υπάρχει όμως ένας τρόπος να προσεγγίσουμε το νούμερο. Ο κλάδος δημοσιεύει κάθε χρόνο πόσα ασφάλιστρα εισέπραξε συνολικά και πόσα οχήματα κάλυψε. Η διαίρεση των δύο δίνει τον μέσο όρο. Δεν είναι η τιμή σας, αλλά είναι το μόνο αντικειμενικό σημείο αναφοράς που υπάρχει, και εξηγεί περισσότερα από όσα φαίνεται.

Παρακάτω είναι το νούμερο, ο τρόπος που βγαίνει, οι λόγοι που η δική σας τιμή είναι διαφορετική, και τι έχει αλλάξει τα τελευταία δέκα χρόνια.

Πώς βγαίνει το νούμερο των 179 ευρώ

Η Ένωση Ασφαλιστικών Εταιρειών Ελλάδος βγάζει κάθε χρόνο τη Στατιστική Επετηρίδα Ασφάλισης Αυτοκινήτων. Δύο μεγέθη μας ενδιαφέρουν: τα εγγεγραμμένα ασφάλιστρα του κλάδου αυτοκινήτου και ο αριθμός των ασφαλισμένων οχημάτων.

Για το 2024, τα ασφάλιστρα όλης της αγοράς ήταν 1,23 δισεκατομμύρια ευρώ. Τα οχήματα όμως τα μετρούν μόνο οι 24 εταιρείες που έδωσαν αναλυτικά στοιχεία: 6.376.065 οχήματα με αστική ευθύνη. Αυτές οι εταιρείες έχουν, κατά την εκτίμηση της ΕΑΕΕ, το 92,7% του κλάδου¹.

Αν διαιρέσετε όλα τα ασφάλιστρα με τα οχήματα των 24, βγαίνει περίπου 193 ευρώ, που είναι πολύ, γιατί τα οχήματα των άλλων εταιρειών λείπουν. Αν πάρετε το 92,7% των ασφαλίστρων, δηλαδή περίπου 1,14 δισεκατομμύρια, και το διαιρέσετε με τα ίδια οχήματα, βγαίνει περίπου 179 ευρώ.

Δύο διευκρινίσεις που αλλάζουν τη σημασία του.

Είναι καθαρό, όχι ολικό. Τα εγγεγραμμένα ασφάλιστρα δεν έχουν μέσα τους φόρους. Ο πελάτης πληρώνει επιπλέον τον φόρο ασφαλίστρων, που είναι 15% και 20% για την πυρκαγιά². Στην αστική ευθύνη πληρώνει και την εισφορά υπέρ του Επικουρικού Κεφαλαίου, 1,8% του ασφαλίστρου της⁴. Τα δύο μαζί ανεβάζουν τον λογαριασμό κατά λίγο λιγότερο από ένα έκτο.

Είναι ανά όχημα, όχι ανά αυτοκίνητο. Μέσα στα 6,38 εκατομμύρια υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο μοτοσυκλέτες, αλλά και αγροτικά, φορτηγά και μηχανήματα¹. Πολλά από αυτά πληρώνουν λιγότερα από ένα επιβατικό. Από την ίδια επετηρίδα, το μέσο καθαρό ασφάλιστρο αστικής ευθύνης βγαίνει 147 ευρώ για ένα επιβατικό και 114 ευρώ για μια μοτοσυκλέτα⁵.

Γιατί η δική σας τιμή δεν μοιάζει με τον μέσο όρο

Ο μέσος όρος είναι ένα σημείο. Η πραγματικότητα είναι μια καμπύλη, και οι δύο άκρες της απέχουν πολύ.

Η σύγκρισή μας δείχνει τον μέσο όρο της αγοράς από δημόσια στοιχεία. Για ένα επιβατικό, η αστική ευθύνη βγαίνει 147 ευρώ καθαρά: η συχνότητα των ζημιών, επί το μέσο κόστος μιας ζημιάς, διά τον δείκτη ζημιών της ΕΑΕΕ⁵. Ο μέσος όρος αλλάζει με τις καλύψεις και με την περιοχή, γιατί μόνο γι’ αυτά υπάρχουν δημόσια στοιχεία. Οι εταιρείες όμως λογαριάζουν και άλλα στοιχεία, για τα οποία δημόσιοι αριθμοί δεν υπάρχουν.

Πέντε παράγοντες κάνουν τη διαφορά, και κανένας δεν είναι μικρός.

Πρώτος παράγοντας: η περιοχή

Είναι ο μόνος που μετρά δημόσια η ΕΑΕΕ. Η επετηρίδα δίνει για κάθε νομό πόσα οχήματα στα εκατό έκαναν ζημιά αστικής ευθύνης και πόσο κόστισε κατά μέσο όρο η ζημιά. Το γινόμενο των δύο είναι το κόστος των ζημιών ανά όχημα¹:

Στην Αττική οι ζημιές κοστίζουν σχεδόν τέσσερις φορές όσο στη Σάμο. Η επετηρίδα χωρίζει και την Αττική σε τομείς, με τον Δήμο Αθηναίων στην κορυφή¹. Πόσο από αυτή τη διαφορά περνά στην τιμή το αποφασίζει η κάθε εταιρεία.

Ο λόγος δεν είναι διοικητικός αλλά στατιστικός: εκεί που υπάρχει κίνηση, υπάρχουν συγκρούσεις, και εκεί που υπάρχουν συγκρούσεις υπάρχουν αποζημιώσεις.

Δεύτερος παράγοντας: ο κυβισμός και οι ίπποι

Η εταιρεία ρωτά τα κυβικά και τους φορολογήσιμους ίππους, που γράφει η άδεια κυκλοφορίας. Πόσο αλλάζει η τιμή από κλίμακα σε κλίμακα το ξέρει μόνο η κάθε εταιρεία. Η επετηρίδα της ΕΑΕΕ δεν χωρίζει τις ζημιές κατά κυβισμό, οπότε δημόσιος αριθμός δεν υπάρχει. Γι’ αυτό ο μέσος όρος της σύγκρισής μας δεν αλλάζει με τα κυβικά⁵.

Η λογική όμως είναι απλή. Ένα μεγαλύτερο και πιο δυνατό αυτοκίνητο μπορεί να κάνει μεγαλύτερη ζημιά σε μια σύγκρουση, και η εταιρεία το λογαριάζει. Δύο αυτοκίνητα με λίγο διαφορετικά κυβικά μπορεί να πέφτουν στην ίδια κλίμακα και να πληρώνουν το ίδιο.

Τρίτος παράγοντας: ο οδηγός

Η ηλικία και τα χρόνια του διπλώματος. Η εταιρεία τα ρωτά, και μπορεί να χρεώσει περισσότερα τον νέο οδηγό με λίγα χρόνια διπλώματος. Πόσα ακριβώς δεν το λέει κανένα δημόσιο στοιχείο: η επετηρίδα της ΕΑΕΕ δεν χωρίζει τις ζημιές κατά ηλικία, και κάθε εταιρεία ορίζει ελεύθερα τις τιμές της⁶.

Πάνω στην τιμή μπαίνουν εκπτώσεις, για παράδειγμα για χρόνια χωρίς υπαίτια ζημιά ή για ετήσια πληρωμή. Το ποσοστό τους το γράφει η προσφορά της κάθε εταιρείας, και δημόσιο μέτρο σύγκρισης δεν υπάρχει.

Αυτό εξηγεί και κάτι που ξενίζει: ένας οδηγός με χρόνια χωρίς ζημιά μπορεί να πληρώνει λιγότερα από έναν καινούργιο για το ίδιο αυτοκίνητο. Δεν είναι ευγένεια, είναι τιμή κινδύνου.

Τέταρτος παράγοντας: οι καλύψεις

Η υποχρεωτική αστική ευθύνη είναι η βάση. Πάνω της χτίζεται ό,τι άλλο διαλέξετε. Από την επετηρίδα της ΕΑΕΕ βγαίνει το μέσο καθαρό ασφάλιστρο κάθε κάλυψης για ένα επιβατικό, πριν από τον φόρο⁵:

Κάθε ποσό της επετηρίδας είναι η συχνότητα των ζημιών της κάλυψης, επί το μέσο κόστος τους, διά τον δείκτη ζημιών της¹. Η νομική προστασία είναι ο μέσος όρος όλων των ασφαλιστηρίων της έρευνας της ΕΑΕΕ, και τα 96,6% από αυτά ήταν κάλυψη αυτοκινήτου⁷. Για την οδική βοήθεια δημόσιος μέσος όρος δεν υπάρχει.

Τα ποσά είναι μέσοι όροι όλων των αυτοκινήτων, μικρών και μεγάλων. Ένα ακριβό αυτοκίνητο πληρώνει περισσότερα στις ίδιες ζημιές, αλλά πόσα ακριβώς το ξέρει μόνο η προσφορά.

Πέμπτος παράγοντας: η εταιρεία

Για τον ίδιο οδηγό και το ίδιο αυτοκίνητο, οι εταιρείες δίνουν διαφορετικές τιμές. Δημόσιο στοιχείο για το πόσο απέχουν δεν υπάρχει, γιατί καμία αρχή δεν μαζεύει τις τιμές τους⁶.

Ο λόγος δεν είναι ότι κάποιες εταιρείες είναι «ακριβές». Είναι ότι καθεμία σταθμίζει διαφορετικά τα ίδια στοιχεία, με τα δικά της στοιχεία ζημιών, τα δικά της έξοδα και τη δική της πολιτική. Μια εταιρεία μπορεί να χρεώνει περισσότερο τον νεαρό οδηγό και λιγότερο τον πενηντάρη με καθαρό ιστορικό. Μια άλλη μπορεί να κάνει το αντίθετο.

Αυτό έχει μια πρακτική συνέπεια που αξίζει περισσότερο από κάθε άλλη πρόταση αυτής της σελίδας: δεν υπάρχει μία εταιρεία φθηνή για όλους. Υπάρχει η πιο συμφέρουσα προσφορά για εσάς, και αλλάζει καθώς αλλάζετε ηλικία, περιοχή και αυτοκίνητο.

Τι δείχνει ο δείκτης τιμών από το 2015

Η στατιστική υπηρεσία μετράει την τιμή της ασφάλισης μεταφορικών μέσων ως μέρος του δείκτη τιμών καταναλωτή. Με βάση το 2015 στο 100, ο δείκτης ήταν 97,92 τον Δεκέμβριο του 2025³.

Δηλαδή, μετά από δέκα χρόνια, η μέση τιμή ήταν ακόμη ελαφρώς κάτω από το επίπεδο του 2015. Η διαδρομή δεν ήταν ευθεία. Ο δείκτης έπεσε στο 91,71 τον Δεκέμβριο του 2018 και έμεινε κοντά στο 92 ως το 2022. Ανέβηκε απότομα τον Απρίλιο και τον Μάιο του 2024, ως το 98,9, και υποχώρησε στο 97,92 τον Απρίλιο του 2025³.

Αυτό είναι ασυνήθιστο. Στο ίδιο διάστημα ο γενικός δείκτης τιμών έφτασε το 123,87⁸. Η ασφάλεια αυτοκινήτου κοστίζει σήμερα περίπου όσο πριν από μια δεκαετία, ενώ οι τιμές γενικά ανέβηκαν σχεδόν 24%.

Ο δείκτης μετρά την τιμή, όχι τους λόγους της αλλαγής. Η επετηρίδα της ΕΑΕΕ δείχνει όμως ένα μέρος της εικόνας: η συχνότητα των ζημιών όλων των καλύψεων ήταν 9,37% το 2024, ενώ ο δείκτης ζημιών ήταν 61,51%¹.

Πού πάνε τα χρήματά σας

Από κάθε ευρώ ασφαλίστρου, ένα μέρος επιστρέφει ως αποζημίωση. Η σχέση των δύο λέγεται δείκτης ζημιών και τη δημοσιεύει κάθε χρόνο η ΕΑΕΕ για όλη την αγορά.

Στην ασφάλιση αυτοκινήτου ήταν 61,51% το 2024, και στην αστική ευθύνη 65,99%¹. Δηλαδή από κάθε 100 ευρώ ασφαλίστρων, περίπου 62 έγιναν αποζημιώσεις, πληρωμένες ή εκκρεμείς.

Το υπόλοιπο δεν είναι όλο κέρδος. Ένα μεγάλο μέρος πηγαίνει σε προμήθειες δικτύου, λειτουργικά έξοδα και αντασφάλιση. Οι φόροι δεν μπαίνουν σε αυτό το υπόλοιπο, γιατί τους πληρώνετε πάνω από το καθαρό ασφάλιστρο.

Ένα παράδειγμα

Γιατί δεν υπάρχει επίσημη τιμή

Στην Ελλάδα καμία αρχή δεν εγκρίνει ούτε μαζεύει τις τιμές των εταιρειών. Ο νόμος 4364/2016, στο άρθρο 18, λέει ότι κάθε εταιρεία ορίζει ελεύθερα τις τιμές της, σύμφωνα με τις δικές της τεχνικές και οικονομικές ανάγκες. Οι όροι και οι τιμές δεν χρειάζονται προηγούμενη έγκριση και δεν στέλνονται συστηματικά σε καμία αρχή⁶.

Ο νόμος αυτός μεταφέρει στην Ελλάδα την ευρωπαϊκή οδηγία Φερεγγυότητα ΙΙ. Ο επόπτης ελέγχει τη φερεγγυότητα των εταιρειών, όχι την τιμή τους. Η λογική είναι ότι ο ανταγωνισμός πιέζει τις τιμές καλύτερα από μια επιτροπή.

Το αποτέλεσμα για εσάς είναι διπλό. Από τη μια, ο δείκτης τιμών δείχνει ότι η ασφάλεια ήταν το 2025 ελαφρώς φθηνότερη από το 2015. Από την άλλη, δεν υπάρχει επίσημος αριθμός με τον οποίο να συγκρίνετε την προσφορά που κρατάτε στο χέρι. Τα μόνα δημοσιευμένα μεγέθη είναι συγκεντρωτικά και έρχονται με έναν χρόνο καθυστέρηση.

Γι’ αυτό η σύγκριση προσφορών δεν είναι πολυτέλεια αλλά ο μόνος τρόπος να μάθετε την τιμή σας. Και γι’ αυτό, αν κανείς δεν βλέπει τις τιμές των άλλων, κάθε εταιρεία μπορεί να κρατήσει τη δική της πολιτική για χρόνια.

Τι συγκρίνετε, εκτός από την τιμή

Δύο προσφορές με διαφορά είκοσι ευρώ μπορεί να μην είναι το ίδιο προϊόν. Έξι σημεία ξεχωρίζουν τα φθηνά από τα φτηνά.

Τα όρια της αστικής ευθύνης. Το ελάχιστο του νόμου είναι 1.300.000 ευρώ ανά θύμα για σωματικές βλάβες και 1.300.000 ευρώ ανά ατύχημα για υλικές ζημιές⁴. Μερικά πακέτα δίνουν περισσότερα.

Η κάλυψη υλικών ζημιών από ανασφάλιστο όχημα. Το όριό της το γράφει το έντυπο πληροφοριών (IPID) κάθε πακέτου. Με αυτήν, σας πληρώνει η δική σας εταιρεία, και δεν χρειάζεται να διεκδικήσετε μόνοι σας.

Η φροντίδα ατυχήματος και η ρυμούλκηση. Άλλο πράγμα η φροντίδα μετά από ατύχημα, άλλο η οδική βοήθεια για βλάβη. Ένα φθηνό πακέτο μπορεί να έχει μόνο το πρώτο.

Η νομική προστασία. Το μέσο ασφάλιστρό της ήταν 7,04 ευρώ ανά ασφαλιστήριο το 2024⁷. Το όριο ανά υπόθεση το γράφει το IPID.

Το προσωπικό ατύχημα οδηγού. Το ποσό σε θάνατο ή αναπηρία αλλάζει από πακέτο σε πακέτο. Κοιτάξτε το στο IPID, όχι στη διαφήμιση.

Η προστασία της έκπτωσης. Μερικές εταιρείες σας επιτρέπουν μία ζημιά χωρίς να χάσετε κλίμακες. Αξίζει να ρωτήσετε.

Τι να περιμένετε τα επόμενα χρόνια

Τρεις δυνάμεις πιέζουν την τιμή, δύο προς τα πάνω και μία προς τα κάτω.

Προς τα πάνω, το κόστος επισκευής. Ένας σύγχρονος προφυλακτήρας έχει αισθητήρες, κάμερα και ραντάρ. Μια ζημιά που παλιά ήταν βαφή, σήμερα είναι ηλεκτρονικά και βαθμονόμηση. Στην επετηρίδα της ΕΑΕΕ η συχνότητα των ζημιών έπεσε από 9,58% το 2023 σε 9,37% το 2024, ενώ το μέσο κόστος μιας ζημιάς ανέβηκε από 1.265 σε 1.344 ευρώ¹.

Προς τα πάνω, τα ποσά του νόμου. Ο νόμος δένει τα ελάχιστα ποσά της αστικής ευθύνης με τον εναρμονισμένο δείκτη τιμών καταναλωτή, και η Τράπεζα της Ελλάδος τα αναθεωρεί⁴.

Προς τα κάτω, η τεχνολογία ασφάλειας. Αυτόματο φρενάρισμα, ειδοποίηση λωρίδας, καλύτερα ελαστικά. Λιγότερες συγκρούσεις σημαίνει λιγότερες αποζημιώσεις.

Στα δέκα χρόνια ως το 2025, ο δείκτης τιμών της ασφάλισης έμεινε σχεδόν στο ίδιο σημείο³. Δεν υπάρχει λόγος να υποθέσουμε ότι αυτό θα αλλάξει απότομα, αλλά ούτε λόγος να υποθέσουμε ότι θα κρατήσει για πάντα.

Τι λέει ο νόμος για όσα πληρώνετε

Η τιμή είναι ελεύθερη, το περιεχόμενο όχι. Τρία κείμενα ορίζουν τι αγοράζετε υποχρεωτικά και τι προστίθεται πάνω στο ασφάλιστρο πριν φτάσει σε εσάς.

Το π.δ. 237/1986, που κωδικοποιεί τον ν. 489/1976, κάνει την αστική ευθύνη υποχρεωτική για κάθε όχημα που κυκλοφορεί ή απλώς στέκεται σε δρόμο. Από την 1η Ιανουαρίου 2022 τα ελάχιστα ποσά είναι 1.300.000 ευρώ ανά θύμα για σωματικές βλάβες και 1.300.000 ευρώ ανά ατύχημα για υλικές ζημιές, όπως τα γράφει σήμερα το άρθρο 6 μετά τον ν. 5113/2024⁴. Καμία προσφορά, όσο φθηνή κι αν είναι, δεν επιτρέπεται να σας δώσει λιγότερα. Αν διαβάσετε κάπου μικρότερο νούμερο, διαβάζετε παλιό έντυπο.

Ο φόρος και η εισφορά δεν είναι χρήματα της εταιρείας. Πάνω στο καθαρό ασφάλιστρο μπαίνει φόρος ασφαλίστρων 15%, που πηγαίνει στο δημόσιο². Στην αστική ευθύνη μπαίνει και η εισφορά υπέρ του Επικουρικού Κεφαλαίου, του ταμείου που πληρώνει τα θύματα όταν ο υπαίτιος μένει άγνωστος, δεν είχε ασφάλεια, ή η εταιρεία του μπήκε σε εκκαθάριση. Οι κανόνες του βρίσκονται στο ίδιο π.δ. 237/1986, στα άρθρα 19 και 20, όπως τα άλλαξε ο ν. 5113/2024. Η εισφορά φτάνει το πολύ το 6% των ασφαλίστρων αστικής ευθύνης, και οι ασφαλισμένοι πληρώνουν το 30% της, δηλαδή 1,8%, που φαίνεται στο ασφαλιστήριο⁴. Αυτές οι δύο επιβαρύνσεις εξηγούν γιατί ο μέσος όρος των 179 ευρώ ξεπερνά τα 205 στο χαρτί που πληρώνετε.

Ο ν. 4583/2018 σάς δίνει το μόνο εργαλείο σύγκρισης που έχετε από τον νόμο. Πριν υπογράψετε, ο πωλητής οφείλει να σας παραδώσει το τυποποιημένο έντυπο πληροφοριών του προϊόντος και να σας πει με ποια ιδιότητα μιλάει: πράκτορας μιας εταιρείας, μεσίτης που ψάχνει σε πολλές, ή υπάλληλος. Ζητήστε το έντυπο και για τις δύο προσφορές που συγκρίνετε. Είναι σύντομο, με την ίδια σειρά θεμάτων σε κάθε εταιρεία, και δείχνει τις εξαιρέσεις που δεν λέγονται στο τηλέφωνο.

Τι χρειάζεστε για να πάρετε σωστή προσφορά

Μια προσφορά που βγαίνει λάθος δεν είναι πάντα ψέμα. Μπορεί να είναι απάντηση σε λάθος στοιχεία, επειδή τα δώσατε από μνήμης.

Κρατήστε μπροστά σας την άδεια κυκλοφορίας. Από εκεί βγαίνουν ο αριθμός πλαισίου, τα κυβικά, οι φορολογήσιμοι ίπποι, το έτος πρώτης κυκλοφορίας και το εργοστάσιο. Κρατήστε και το δίπλωμα, γιατί μετράει η ημερομηνία της πρώτης έκδοσης και όχι της τελευταίας ανανέωσης. Θα σας ζητήσουν επίσης ΑΦΜ και τον ταχυδρομικό κώδικα της κατοικίας σας, που δείχνει την περιοχή σας.

Το στοιχείο που ξεχνούν οι περισσότεροι είναι η βεβαίωση ιστορικού αξιώσεων. Η εταιρεία που έχετε σήμερα οφείλει να σας τη δώσει μέσα σε 15 ημέρες από την αίτηση, για τις ζημιές της τελευταίας πενταετίας⁴. Με αυτήν στο χέρι, η νέα εταιρεία σας βάζει στη σωστή κλίμακα από την πρώτη μέρα. Χωρίς αυτήν, μπορεί να σας χρεώσει σαν να μην έχετε ιστορικό, και να χάσετε την έκπτωση που έχετε κερδίσει με χρόνια καθαρής οδήγησης.

Ξεκινήστε τη σύγκριση είκοσι με τριάντα μέρες πριν τη λήξη. Ρωτήστε πόσες μέρες ισχύει κάθε προσφορά, ώστε να προλάβετε να πάρετε τρεις ή τέσσερις και να τις δείτε δίπλα δίπλα. Προσοχή σε ένα σημείο που κοστίζει πρόστιμο: ο νόμος επιτρέπει την ανανέωση μόνο αν πληρώσετε το ασφάλιστρο της επόμενης περιόδου το αργότερο ως τη λήξη⁹. Ένα «ναι» στο τηλέφωνο δεν φτάνει. Μην αφήσετε ούτε μια μέρα κενό ανάμεσα στο παλιό και στο νέο συμβόλαιο. Κάθε εταιρεία ενημερώνει αμέσως το Κέντρο Πληροφοριών για κάθε νέο συμβόλαιο και κάθε ανανέωση⁹, και ο ηλεκτρονικός έλεγχος διασταυρώνει τα αρχεία με το μητρώο οχημάτων.

Αν δεν πληρώσετε την ανανέωση, το παλιό συμβόλαιο δεν ανανεώνεται και λήγει την ημέρα που γράφει⁹. Βεβαιωθείτε μόνο ότι το νέο αρχίζει την ίδια μέρα.

Τα λάθη που κοστίζουν

Συχνές ερωτήσεις

Γιατί πληρώνω 320 ευρώ ενώ ο μέσος όρος είναι 179;

Επειδή ο μέσος όρος περιλαμβάνει τα πάντα. Μέσα στα 6,38 εκατομμύρια οχήματα της ΕΑΕΕ υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο μοτοσυκλέτες, αγροτικά, φορτηγά και μηχανήματα, και πολλά πληρώνουν λιγότερα από ένα επιβατικό. Ένα επιβατικό στην Αττική με μικτή δεν συγκρίνεται με αυτόν τον μέσο όρο.

Το νούμερο των 179 ευρώ είναι με τους φόρους;

Όχι. Είναι εγγεγραμμένα ασφάλιστρα, χωρίς φόρους. Ο πελάτης πληρώνει επιπλέον τον φόρο ασφαλίστρων 15% και, στην αστική ευθύνη, την εισφορά του Επικουρικού Κεφαλαίου, 1,8%. Με τον φόρο μόνο, το ίδιο νούμερο γίνεται περίπου 206 ευρώ, και η εισφορά προσθέτει λίγο ακόμη.

Ανέβηκαν οι τιμές τα τελευταία χρόνια;

Λίγο, και λιγότερο από τις άλλες τιμές. Ο δείκτης της Eurostat για την ασφάλιση μεταφορικών μέσων στην Ελλάδα ήταν 97,92 τον Δεκέμβριο του 2025, με βάση το 2015 στο 100. Ο γενικός δείκτης ήταν 123,87. Δηλαδή η ασφάλεια ήταν ακόμη κάτω από το 2015, ενώ οι τιμές γενικά ανέβηκαν σχεδόν 24%.

Πόσο διαφέρει η τιμή από νομό σε νομό;

Η ΕΑΕΕ δημοσιεύει τις ζημιές αστικής ευθύνης κάθε νομού. Το 2024 στην Αττική οι ζημιές κόστισαν περίπου 124 ευρώ ανά όχημα, στη Λάρισα περίπου 52 και στη Σάμο περίπου 32. Η τιμή κάθε εταιρείας ακολουθεί τις ζημιές με τον δικό της τρόπο, και δημόσια τιμή ανά νομό δεν υπάρχει.

Γιατί η κάθε εταιρεία δίνει τόσο διαφορετική τιμή;

Επειδή ο νόμος αφήνει κάθε εταιρεία να ορίζει ελεύθερα τις τιμές της, με τις δικές της ανάγκες. Η καθεμία σταθμίζει με τον δικό της τρόπο την περιοχή, την ηλικία, το αυτοκίνητο και το ιστορικό. Δημόσια στοιχεία για το πόσο βαραίνει το καθένα δεν υπάρχουν.

Υπάρχει επίσημη τιμή που να μπορώ να ελέγξω;

Δεν υπάρχει. Ο νόμος 4364/2016, στο άρθρο 18, λέει ότι οι τιμές των εταιρειών δεν χρειάζονται προηγούμενη έγκριση και δεν στέλνονται συστηματικά σε καμία αρχή. Δημοσιεύονται μόνο συγκεντρωτικά μεγέθη μετά το τέλος του έτους, και από αυτά βγαίνουν οι μέσοι όροι αυτής της σελίδας.

Αν αλλάξω εταιρεία, πόσο μπορώ να κερδίσω;

Δημόσιο στοιχείο για τη διαφορά ανάμεσα στις εταιρείες δεν υπάρχει, γιατί καμία αρχή δεν μαζεύει τις τιμές τους. Δεν υπάρχει μία εταιρεία που είναι φθηνή για όλους. Ζητήστε προσφορές για τα ίδια στοιχεία και τις ίδιες καλύψεις, και συγκρίνετε ίδιο με ίδιο.

Νόμοι που αναφέρει το άρθρο: π.δ. 237/1986 · ν. 4583/2018 · ν. 4364/2016 άρ. 18 · ν. 5113/2024

Πηγές

1. ↑ΕΑΕΕ, Στατιστική Επετηρίδα Ασφάλισης Αυτοκινήτων 2024, σύνοψη και πίνακες 1Α, 3Α, 3Β, 6 και 7Α, 2025
2. ↑ν. 5177/2025 (ΦΕΚ Α΄ 21/14.02.2025), Κώδικας Έμμεσων Φόρων, άρθρο 43: ο φόρος ασφαλίστρων, 2025
3. ↑Eurostat, εναρμονισμένος δείκτης τιμών καταναλωτή (prc_hicp_midx), Ελλάδα, CP1254 ασφάλιση μεταφορικών μέσων, 2015 = 100, Δεκέμβριος 2025
4. ↑ν. 5113/2024 (ΦΕΚ Α΄ 96/21.06.2024), άρθρα 5, 7, 11 και 14: ελάχιστα ποσά, βεβαίωση ιστορικού, Επικουρικό Κεφάλαιο και η εισφορά του, 2024
5. ↑Πώς δουλεύει η σύγκριση: από πού βγαίνει κάθε αριθμός, Οκτώβριος 2026
6. ↑ν. 4364/2016, άρθρο 18: όροι ασφαλιστηρίων και τιμές ασφαλίστρων, 2016
7. ↑ΕΑΕΕ, Ασφάλιση Νομικής Προστασίας 2024, πίνακας 1, 2025
8. ↑Eurostat, εναρμονισμένος δείκτης τιμών καταναλωτή (prc_hicp_midx), Ελλάδα, CP00 γενικός δείκτης, 2015 = 100, Δεκέμβριος 2025
9. ↑ν. 4261/2014 (ΦΕΚ Α΄ 107/2014), άρθρο 169: η ανανέωση της ασφάλισης οχήματος, π.δ. 237/1986 άρθρο 5 παρ. 2β, 2014

Δημοσιεύτηκε 13 Σεπτεμβρίου 2026. Επόμενος έλεγχος 13 Σεπτεμβρίου 2027.